Do ilościowego oznaczania jonów metali ciężkich w wodzie najczęściej dobiera się technikę, która jest pierwiastkowo selektywna i zapewnia czułość odpowiednią dla stężeń spotykanych w próbkach środowiskowych. Taką metodą jest spektroskopia absorpcyjna atomowa (AAS), w której analit jest przekształcany do postaci wolnych atomów (atomizacja), a następnie mierzy się pochłanianie promieniowania o długości fali charakterystycznej dla danego pierwiastka. Wynik ilościowy uzyskuje się na podstawie krzywej kalibracyjnej.
Odpowiedź "Spektroskopia UV-Vis" bywa używana do oznaczeń ilościowych, ale typowo dotyczy związków absorbujących w UV/Vis lub kompleksów barwnych. W samym pytaniu nie podano etapu kompleksowania ani specyficznej reakcji barwnej dla metali ciężkich, więc UV-Vis nie jest metodą pierwszego wyboru do pierwiastkowego oznaczania jonów metali w wodzie.
"Spektroskopia FTIR" służy głównie do identyfikacji wiązań i grup funkcyjnych w cząsteczkach (widma drgań), dlatego jest znacznie mniej przydatna do bezpośredniego, rutynowego oznaczania stężenia jonów metali ciężkich w wodzie.
"Spektroskopia NMR" jest narzędziem do analizy strukturalnej (środowisko jąder atomowych w związkach), zwykle stosowanym w chemii organicznej i badaniach struktury, a nie jako standardowa metoda ilościowego oznaczania jonów metali ciężkich w wodzie.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: gdy pytanie dotyczy ilościowego oznaczania pierwiastków/metali w roztworze, typowe techniki to metody pierwiastkowe (np. AAS), a techniki takie jak FTIR/NMR kojarzą się przede wszystkim z identyfikacją związków i ich budowy.
