Po reakcji strącania w roztworze tworzy się osad, czyli nierozpuszczalna faza stała rozproszona w cieczy. Celem jest rozdzielenie dwóch faz: stałej (osad) i ciekłej (roztwór nad osadem). Standardową techniką laboratoryjną do takiego rozdziału jest filtracja – osad pozostaje na materiale filtracyjnym (np. bibule, sączku, szkle porowatym), natomiast ciecz przechodzi jako przesącz.
Filtracja jest właściwa, ponieważ wykorzystuje różnicę w rozmiarze cząstek: cząstki stałe są zatrzymywane mechanicznie przez pory filtra. W praktyce w laboratorium analitycznym stosuje się m.in. filtrację grawitacyjną (gdy zależy na klarownym przesączu) oraz filtrację pod zmniejszonym ciśnieniem (gdy ważna jest szybkość i zebranie osadu).
Pozostałe propozycje nie pasują do sytuacji "osad + roztwór":
- Destylacja rozdziela mieszaniny cieczy (lub roztwory) na podstawie różnic temperatur wrzenia i lotności. Nie służy do mechanicznego oddzielania nierozpuszczalnego osadu; byłaby nieadekwatna i zwykle zbyt czasochłonna, a dodatkowo wymagałaby odparowania i skraplania składników.
- Sublimacja dotyczy substancji stałych zdolnych do przejścia bezpośrednio ze stanu stałego w gazowy. Nie jest metodą typowo używaną do oddzielania osadu od cieczy po strącaniu, bo nie rozdziela zawiesiny stałego osadu w roztworze.
- Kondensacja to zjawisko fizyczne (skraplanie pary), najczęściej etap procesów takich jak destylacja, a nie samodzielna technika odsączania osadu z roztworu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "osad" po strącaniu, myśl o metodach rozdziału ciało stałe–ciecz (filtracja, sedymentacja, wirowanie). Metody oparte na parowaniu/skraplaniu dotyczą głównie układów ciecz–ciecz lub oddzielania lotnych składników.
