W prostych przetwornikach cyfrowo-analogowych opartych o wagowanie binarne każdemu bitowi przypisuje się określoną "wagę", czyli wpływ na wartość sygnału analogowego na wyjściu. W kodzie binarnym wagi kolejnych bitów rosną dwukrotnie: 1, 2, 4, 8… To oznacza, że zmiana stanu najmniej znaczącego bitu powoduje najmniejszy przyrost sygnału, a zmiana bardziej znaczących bitów daje odpowiednio większe przyrosty.
Aby układ działał poprawnie jako przetwornik C/A typu wagowego (z rezystorami dobranymi do wag), rezystory muszą być dobrane tak, żeby prądy lub napięcia składowe sumowały się w proporcjach odpowiadających wagom bitów. Typowym warunkiem jest zachowanie proporcji rezystancji 1:2:4:8, czyli przykładowo: R1=R, R2=2R, R3=4R, R4=8R (przy założeniu, że oznaczenia w schemacie odpowiadają kolejnym wagom).
Informacja, że bit A jest najmniej znaczący, jest kluczowa: najmniej znaczący bit ma najmniejszą wagę, więc musi odpowiadać najmniejszemu "krokowi" na wyjściu. W praktyce (zależnie od topologii) oznacza to przypisanie mu takiej gałęzi/rezystora, która daje najmniejszy udział w sumie. Odwrócenie kolejności wag (np. przypisanie największej wagi do LSB) spowoduje nielogiczne kroki i błędną charakterystykę przetwarzania.
Dlaczego pozostałe zestawy wartości bywają błędne? Najczęściej dlatego, że:
- nie zachowują podwajania wag (np. brak proporcji 1:2:4:8), przez co kolejne bity nie dają równych, binarnie zgodnych przyrostów,
- mają poprawne liczby, ale w złej kolejności względem tego, który bit jest najmniej znaczący,
- sugerują inną topologię (np. drabinkę R-2R), która wymaga innego podejścia niż rezystory o wagach 1:2:4:8.
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić dwie rzeczy: czy wagi bitów rosną dwukrotnie oraz czy informacja o bicie najmniej znaczącym została wykorzystana przy przypisaniu wartości rezystorów do konkretnych oznaczeń w schemacie.
