Oznaczenie "S 303 D 63" informuje, że jest to wyłącznik nadprądowy o charakterystyce D oraz prądzie znamionowym In = 63 A. Prąd znamionowy określa, jaki prąd może płynąć w warunkach normalnej pracy (ochrona przeciążeniowa), ale nie jest to wartość, przy której następuje szybkie zadziałanie przy zwarciu.
W kontekście protokołu pomiarów i weryfikacji ochrony przez samoczynne wyłączenie zasilania interesuje nas zwykle działanie członu zwarciowego (magnetycznego). Dla typowych wyłączników instalacyjnych charakterystyki B/C/D opisują, w jakim przedziale prądów następuje zadziałanie magnetyczne. Dla charakterystyki D jest to 10–20×In. Oznacza to, że wyłącznik może zadziałać już przy około 10×In, ale norma dopuszcza, że w skrajnym przypadku zadziałanie nastąpi dopiero przy 20×In.
Jeżeli pytanie wymaga wartości "zapewniającej" samoczynne wyłączenie, przyjmuje się wartość z górnej granicy tolerancji, czyli taką, przy której aparat musi zadziałać. Dlatego liczymy:
Ia = 20 × In = 20 × 63 A = 1260 A.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "63 A" to prąd znamionowy In, a nie prąd wyzwolenia członu magnetycznego.
- "126 A" odpowiada 2×In, co nie jest właściwym mnożnikiem dla wyzwalania zwarciowego wyłącznika typu D.
- "450 A" nie wynika z zakresu 10–20×In dla In = 63 A (zakres zaczyna się od 630 A), więc nie gwarantuje zadziałania zgodnie z charakterystyką D.
W praktyce, przy ocenie SWZ sprawdza się, czy spodziewany prąd zwarciowy w miejscu zwarcia jest wystarczający do wyzwolenia zabezpieczenia oraz czy dobrano właściwą charakterystykę (typ D stosuje się tam, gdzie występują duże prądy rozruchowe).
