Jeżeli w uzwojeniu cewki powstanie przerwa, to obwód elektryczny uzwojenia nie jest zamknięty. W praktyce oznacza to, że prąd nie popłynie, a cewka (np. przekaźnika, stycznika czy elektrozaworu) nie zadziała. Najbardziej bezpośrednim sposobem sprawdzenia, czy przerwy nie ma, jest pomiar rezystancji uzwojenia (często także test ciągłości) między wyprowadzeniami cewki.
Dlaczego "rezystancji uzwojenia cewki" jest poprawne?
Sprawne uzwojenie ma skończoną, typową dla danego typu cewki rezystancję. Gdy uzwojenie jest przerwane, miernik zwykle pokaże bardzo dużą rezystancję (w praktyce "OL"/brak wskazania) albo brak sygnału w teście ciągłości. Taki pomiar odnosi się wprost do tego, czy przewód uzwojenia tworzy ciągłą ścieżkę elektryczną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "rezystancji izolacji cewki" – ten pomiar służy do oceny stanu izolacji między uzwojeniem a obudową/rdzeniem lub między uzwojeniami. Może wykryć zawilgocenie albo przebicie, ale nie jest podstawowym testem na przerwę w samym przewodzie uzwojenia.
- "napięcia na zaciskach cewki" – napięcie mówi o tym, czy coś jest podłączone lub zasilane, a nie o tym, czy drut uzwojenia jest ciągły. Dodatkowo taki pomiar bez kontekstu (czy cewka jest zasilana, w jakim obwodzie) nie rozstrzyga o przerwie.
- "dobroci cewki" – dobroć (Q) dotyczy pracy w prądzie przemiennym i zależy m.in. od strat oraz częstotliwości. Nie jest to standardowy, prosty parametr do stwierdzenia "jest przerwa / nie ma przerwy" w uzwojeniu w typowej diagnostyce serwisowej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "przerwy", szukaj odpowiedzi związanej z ciągłością lub rezystancją. Gdy dotyczy "przebicia" lub "upływu do obudowy", wtedy pasuje rezystancja izolacji.
