KWALIFIKACJA BUD11 - STYCZEŃ 2019 (test 2)

Efekt "optycznego obniżenia" wysokiego pomieszczenia uzyskuje się przede wszystkim przez odpowiednie sterowanie jasnością i kontrastem między sufitem a ścianami. W praktyce przyjmuje się zasadę, że ciemniejsze płaszczyzny wydają się bliższe obserwatorowi, a jaśniejsze – bardziej oddalone. Jeśli więc sufit (oraz niewielki fragment przy jego krawędzi) ma być postrzegany jako niżej położony, powinien mieć ton ciemniejszy od ścian.

Odpowiedź "sufit i fasetę o wysokości 10 cm farbą o ciemniejszym odcieniu, niż kolor ścian." jest poprawna, bo łączy dwa elementy:

• ciemniejszy sufit – daje podstawowy efekt przybliżenia płaszczyzny sufitu;
• ciemniejsza faseta/pas pod sufitem – wzmacnia granicę między ścianą a sufitem i skraca wizualnie "wysokość" ścian, przez co wnętrze wydaje się niższe i bardziej przytulne.

Pozostałe propozycje są typowymi odwróceniami tej zasady lub neutralizują efekt:

• "sufit i fasetę … farbą o jaśniejszym odcieniu…" zwykle działa przeciwnie: rozjaśnienie sufitu wizualnie go oddala, co częściej podwyższa wrażenie wysokości.
• "sufit farbą o jasnym odcieniu, a ściany … o ciemniejszym" może dodatkowo wzmacniać wrażenie "studni" (ciemne ściany) i nadal nie obniża sufitu tak skutecznie, bo sufit pozostaje optycznie odsunięty.
• "sufit i ściany … o tym samym kolorze" zwykle osłabia czytelną granicę płaszczyzn, więc nie jest to metoda celowanego obniżania; efekt bywa bardziej neutralny i zależy od doboru konkretnego tonu.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy celem jest obniżenie – wybieraj rozwiązania, w których sufit jest ciemniejszy (czasem także z pasem przy suficie). Gdy celem jest podwyższenie – sytuacja najczęściej się odwraca (jaśniejszy sufit i/lub pionowe akcenty).