W broszurach reklamowych najczęściej rozróżnia się papier na środek (strony wewnętrzne) oraz papier na okładkę. Strony środka muszą dobrze przyjmować farbę, być ekonomiczne i wygodne w czytaniu, dlatego gramatury około 80–100 g/m² są w praktyce częste. Podany w pytaniu papier offsetowy 90 g odpowiada temu zastosowaniu.
Okładka pełni inną funkcję: ma chronić zawartość, zwiększać sztywność i budować odczucie jakości materiału reklamowego. Z tego powodu typowo stosuje się papier o większej gramaturze oraz o bardziej "reklamowym" wykończeniu. Papier kredowy 170 g jest często wybierany na okładki broszur, bo jest sztywniejszy i ma gładką, powlekaną powierzchnię, która wzmacnia odbiór barw i detali.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze w tym kontekście?
- "offsetowym 80 g" – to gramatura bardziej typowa dla wnętrza niż dla okładki; okładka byłaby zbyt miękka i mniej odporna na zagięcia, co osłabia efekt "wiarygodnej, jakościowej" prezentacji.
- "kredowym 90 g" – sam rodzaj papieru (kredowy) poprawia wygląd druku, ale gramatura 90 g jest zbyt niska jak na okładkę; okładka nie będzie wystarczająco sztywna.
- "satynowym 100 g" – 100 g nadal bywa zbyt małe dla okładki, a dodatkowo "satynowy" może być interpretowany różnie (wykończenie), co w praktyce nie daje tak jednoznacznego efektu jak klasyczny papier kredowy o wyższej gramaturze.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się cel typu "podkreślić jakość", zwykle oznacza to wybór lepszego wykończenia (np. powlekany) i większej gramatury dla okładki niż dla środka.
