Amortyzacja w rachunkowości (bilansowa) polega na systematycznym rozłożeniu wartości początkowej środka trwałego na okres jego ekonomicznej użyteczności. Kluczową zasadą jest to, aby metoda amortyzacji odzwierciedlała sposób czerpania korzyści ekonomicznych z danego składnika aktywów. Prawo bilansowe dopuszcza wybór metody przez jednostkę, pod warunkiem, że jest on uzasadniony i stosowany konsekwentnie.
Dlaczego "progresywna" jest poprawna?
Metoda progresywna to metoda amortyzacji o rosnących odpisach w czasie. Może być stosowana, gdy środek trwały stopniowo osiąga pełną wydajność (np. nowa linia produkcyjna po rozruchu) albo gdy w późniejszych latach rosną nakłady na utrzymanie/naprawy i jednostka chce, by łączny koszt użytkowania (amortyzacja + eksploatacja) był bardziej "wyrównany" w czasie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- chronologiczna – to ogólne określenie związane z kolejnością w czasie; nie jest nazwą metody amortyzacji stosowanej w rachunkowości.
- statystyczna – brzmi "technicznnie", ale nie stanowi metody amortyzacji. Amortyzacja nie polega na metodach statystycznych, tylko na przyjętym schemacie odpisów (liniowym, degresywnym, naturalnym, progresywnym itp.).
- łańcuchowa – pojęcie spotykane w innych obszarach (np. indeksy łańcuchowe), lecz nie w klasyfikacji metod amortyzacji środków trwałych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach pojawiają się nazwy metod amortyzacji, szukaj tych, które opisują kształt odpisów w czasie (równe, malejące, rosnące) lub zależność od wykorzystania (metoda naturalna/jednostek produkcji). Pamiętaj też o różnicy: amortyzacja bilansowa daje większą swobodę doboru metody niż amortyzacja podatkowa.
