W planie pomocy (planie opieki) logiczna kolejność pracy z podopiecznym polega na przejściu od rozpoznania sytuacji do zaplanowania działań, a dopiero potem do ich wykonania i oceny. Analiza problemów, potrzeb, zasobów i oczekiwań jest elementem, który umożliwia sformułowanie celów (co chcemy osiągnąć) oraz wybór adekwatnych form wsparcia (jakimi działaniami i w jakiej kolejności).
Odpowiedź "planowania" jest poprawna, ponieważ etap planowania opiera się na zebranych informacjach: co jest trudnością podopiecznego, jakie ma ograniczenia i mocne strony, jakie są zasoby środowiskowe (rodzina, sąsiedzi, instytucje) oraz jakie są jego oczekiwania. Bez tej analizy plan byłby przypadkowy i nieodnoszący się do realnych potrzeb.
Odpowiedź "realizacji" jest nieprawidłowa, bo realizacja dotyczy wykonywania zaplanowanych czynności (np. wsparcia w czynnościach dnia codziennego), a nie ustalania, co i dlaczego ma być robione. Na tym etapie kluczowe jest działanie zgodne z planem.
Odpowiedź "monitorowania" jest nieprawidłowa, ponieważ monitorowanie polega na bieżącym śledzeniu przebiegu działań i obserwowaniu, czy wsparcie jest wykonywane oraz czy pojawiają się trudności wymagające korekty. To kontrola i obserwacja "w trakcie", a nie etap budowania podstaw planu.
Odpowiedź "ewaluacji" jest nieprawidłowa, bo ewaluacja odnosi się do oceny efektów: czy cele zostały osiągnięte, co zadziałało, co nie zadziałało i co trzeba zmienić w kolejnym cyklu. Ewaluacja wykorzystuje kryteria ustalone wcześniej w planowaniu, więc następuje po realizacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "analiza potrzeb/zasobów/oczekiwań", najczęściej jest to sygnał etapu planowania (ustalanie celów i działań). Gdy mowa o "sprawdzaniu w trakcie" – to monitorowanie, a "podsumowanie wyników" – ewaluacja.
