W przedstawionych danych jedynym jednoznacznym kryterium, które można zastosować bez dodatkowych założeń, jest porównanie wartości poziomu hałasu w dB i wskazanie strefy z najwyższym wynikiem. Im wyższy poziom hałasu (w dB), tym większa ekspozycja akustyczna w danym miejscu, a więc w takim uproszczonym podejściu rośnie pilność działań ograniczających emisję lub imisję.
Z tabeli wynika:
- strefa przemysłowa: 70 dB (najwięcej),
- szkoła: 65 dB,
- strefa rezydencjalna: 55 dB,
- park miejski: 50 dB (najmniej).
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Strefie przemysłowej", bo ma najwyższy odczyt.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do kryterium "najwyższy poziom w tabeli":
- "Strefie rezydencjalnej" – 55 dB jest niższe niż 70 dB i 65 dB, więc nie jest to maksimum.
- "Szkoły" – 65 dB jest wysokie, ale wciąż niższe od 70 dB, więc nie stanowi najwyższej wartości w zestawieniu.
- "Parku miejskiego" – 50 dB to najniższy wynik, więc wprost przeczy idei "najwyższego priorytetu" przyjętej na podstawie wartości liczbowej.
W praktyce zawodowej priorytety często ustala się również według wrażliwości terenu (np. obszary zamieszkania, szkoły, szpitale), pory dnia (dzień/noc) oraz odniesienia do dopuszczalnych poziomów. Jednak w tej wersji zadania nie podano takich kryteriów, więc decyduje sama wartość dB z tabeli.
