W audiometrii tonalnej porównuje się dwa rodzaje progów:
- AC (przewodnictwo powietrzne) – ocenia drogę przez ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne.
- BC (przewodnictwo kostne) – w większym stopniu odzwierciedla funkcję ucha wewnętrznego, omijając ucho zewnętrzne i środkowe.
Kluczowa jest luka kostno-powietrzna, czyli różnica między progami AC i BC. Jeżeli AC i BC są podwyższone, oznacza to, że problem nie dotyczy wyłącznie przewodzenia w uchu zewnętrznym/środkowym, bo wtedy BC byłoby prawidłowe. Dodatkowo warunek z zadania: różnica < 10 dB sugeruje brak istotnej luki, czyli brak wyraźnego komponentu przewodzeniowego.
Dlatego najbardziej prawdopodobny jest niedosłuch odbiorczy (czuciowo-nerwowy) – typowy dla uszkodzeń ślimaka lub nerwu słuchowego, gdzie oba progi (AC i BC) "idą w górę" podobnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Niedosłuch przewodzeniowy: zwykle BC jest w normie, a pogorszenie dotyczy głównie AC, co daje wyraźną lukę AC–BC (> 10 dB).
- Niedosłuch mieszany: BC jest podwyższone (komponent odbiorczy), ale AC jest jeszcze bardziej podwyższone, przez co luka AC–BC jest istotna (> 10 dB). W zadaniu luka jest mała.
- Niedosłuch centralny: dotyczy struktur ośrodkowych (pień mózgu/kora) i często nie daje charakterystycznego wzorca w samym audiogramie tonalnym; do oceny potrzebne są m.in. testy mowy i badania elektrofizjologiczne.
W praktyce protetyk słuchu najpierw ocenia, czy BC jest podwyższone (wskazuje na komponent odbiorczy), a potem czy istnieje istotna luka AC–BC (komponent przewodzeniowy). W tym przypadku obraz odpowiada czystemu niedosłuchowi odbiorczemu.
