Ucho wewnętrzne (w szczególności ślimak) jest częścią narządu słuchu, która odpowiada za odbiór drgań jako bodźców nerwowych. To tutaj fale dźwiękowe (doprowadzone wcześniej drogą przewodzenia) są zamieniane na impulsy nerwowe dzięki pracy komórek rzęsatych oraz struktur odpowiedzialnych za analizę bodźca.
Dlatego choroby ucha wewnętrznego najczęściej skutkują niedosłuchem odbiorczym (spotyka się także nazwę "czuciowo-nerwowy/sensorineuralny"). Kluczowa jest tu zasada: lokalizacja uszkodzenia determinuje typ niedosłuchu.
- "Niedosłuch odbiorczy." – jest właściwy dla uszkodzeń ucha wewnętrznego (ślimaka) i/lub dalszej drogi słuchowej. Oznacza zaburzenie "odbioru" bodźca, nawet jeśli przewodzenie w uchu zewnętrznym i środkowym nie jest głównym problemem.
- "Niedosłuch mieszany." – oznacza jednoczesne współistnienie komponenty przewodzeniowej i odbiorczej. Sama informacja o chorobie ucha wewnętrznego nie przesądza o komponencie przewodzeniowym, więc ta odpowiedź jest zbyt szeroka.
- "Niedosłuch przewodzeniowy i mieszany." – obejmuje dwa typy, w tym przewodzeniowy typowy dla ucha zewnętrznego/środkowego. Przy wskazaniu wyłącznie ucha wewnętrznego taki wybór jest nieuzasadniony.
- "Niedosłuch przewodzeniowy i odbiorczy." – również podaje dwa typy naraz. Taka odpowiedź sugerowałaby brak możliwości rozstrzygnięcia, a w zadaniach jednokrotnego wyboru oczekuje się jednego dominującego typu związanego z podaną lokalizacją.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się ucho wewnętrzne/ślimak, myśl o typie odbiorczym; jeśli ucho środkowe (błona bębenkowa, kosteczki) – o przewodzeniowym. "Mieszany" zostaw na sytuacje, gdy wprost opisano problem w obu obszarach.
