Anoda magnezowa w zasobniku/wymienniku biwalentnym pełni funkcję ochrony antykorozyjnej zbiornika. Jest to tzw. anoda protektorowa (element "poświęcalny"): w środowisku wodnym tworzy się ogniwo elektrochemiczne, w którym magnez – jako metal mniej szlachetny – ulega przyspieszonemu utlenianiu. Dzięki temu procesy korozyjne są "przenoszone" na anodę, a powierzchnia stalowego zbiornika jest chroniona.
Dlatego odpowiedź "korozją zbiornika" jest właściwa: zużywanie się anody jest zjawiskiem oczekiwanym, a jej okresowa kontrola i wymiana to typowa czynność eksploatacyjna w instalacjach c.w.u., także tych współpracujących z OZE (np. układy z zasobnikiem biwalentnym zasilanym z pompy ciepła oraz drugiego źródła).
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych mechanizmów ochrony i innych elementów instalacji:
- "przegrzaniem wody użytkowej" – przed przegrzaniem chronią układy regulacji i zabezpieczeń temperaturowych (np. termostaty, ograniczniki temperatury, zawory mieszające), a nie anoda.
- "stratami ciepła" – straty ciepła ogranicza izolacja termiczna zasobnika oraz prawidłowe prowadzenie instalacji, nie anoda magnezowa.
- "porażeniem elektrycznym" – ochrona przed porażeniem wynika z zasad instalacji elektrycznej (uziemienie, przewód ochronny, połączenia wyrównawcze, RCD) i nie jest zadaniem anody.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się pojęcia z różnych "dziedzin ochrony" (termiczna, elektryczna, antykorozyjna, energetyczna), najpierw przypisz je do typowych elementów: izolacja→ciepło, termostaty→temperatura, PE/RCD→porażenie, anoda→korozja.
