Przytoczony przepis opisuje szczególną sytuację: istnieją postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Brak zażalenia nie oznacza jednak, że takie rozstrzygnięcie jest "nie do ruszenia". Ustawodawca przewiduje inną drogę kontroli: strona może je podważyć dopiero wtedy, gdy zaskarża decyzję kończącą sprawę, czyli w odwołaniu od decyzji.
Odpowiedź "strona może zaskarżyć postanowienie, na które nie służy zażalenie, tylko w odwołaniu od decyzji." jest poprawna, ponieważ zachowuje oba kluczowe elementy normy: warunek (brak zażalenia) oraz moment i tryb zaskarżenia (w odwołaniu od decyzji).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- Stwierdzenie, że "strona może zaskarżyć każde postanowienie tylko w odwołaniu od decyzji" jest zbyt szerokie. W praktyce część postanowień ma własny, odrębny środek zaskarżenia (zażalenie), więc nie można przyjąć jednej reguły dla wszystkich.
- Teza "na żadne postanowienie nie przysługuje zażalenie" przeczy samej konstrukcji przepisu, który rozróżnia postanowienia z zażaleniem i bez zażalenia.
- Teza "na każde postanowienie przysługuje zażalenie" również jest fałszywym uogólnieniem, bo przepis wprost mówi o postanowieniach, na które zażalenie nie służy.
Wskazówka egzaminacyjna: czytając taki przepis, podkreśl w myślach zwrot warunkowy "na które nie służy zażalenie" oraz ograniczenie "tylko w odwołaniu". Zgubienie jednego z tych fragmentów najczęściej prowadzi do błędnego, zbyt ogólnego wniosku.