Przepis opisuje istotę umowy poręczenia. Zgodnie z §1 poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela do wykonania zobowiązania, ale warunkowo: obowiązek aktualizuje się "na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał". Oznacza to, że poręczyciel nie staje się automatycznie dłużnikiem "zamiast" pierwotnego dłużnika od samego początku, tylko odpowiada w razie niewykonania przez dłużnika.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: poręczyciel powinien wykonać zobowiązanie, jeżeli nie wykona go dłużnik – dokładnie odtwarza ono warunek wskazany w §1.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "poręczyciel powinien wykonać zobowiązanie na żądanie wierzyciela zamiast dłużnika" – zawiera sugestię, że poręczyciel ma wykonać świadczenie "zamiast dłużnika" w każdym przypadku. Tymczasem przepis wyraźnie wiąże obowiązek z sytuacją, gdy dłużnik nie wykona zobowiązania.
- "forma oświadczenia poręczyciela jest dowolna" – jest sprzeczna z §2, który wprost wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.
- "ustne oświadczenie poręczyciela będzie ważne" – również przeczy §2, bo przy rygorze nieważności brak formy pisemnej oznacza brak ważności oświadczenia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zwracać uwagę na słowa warunkowe ("na wypadek, gdyby…") oraz na sformułowania dotyczące formy ("pod rygorem nieważności"), bo to one najczęściej rozróżniają odpowiedź poprawną od pozornie podobnych dystraktorów.
