Kosztorys powykonawczy (rozliczeniowy) ma pokazać, ile realnie wydano oraz jak to się ma do planu. Dlatego jako podstawowe wejście przyjmuje się dane finansowe z księgowości (koszty ujęte w dokumentach rozliczeniowych) oraz kosztorys planowany jako punkt porównania.
Odpowiedź "dane z księgowości i planowany kosztorys." jest poprawna, bo:
- Księgowość zawiera informacje o wykonaniu: kwoty, daty, kontrahentów i przypisanie kosztów do pozycji.
- Kosztorys planowany pozwala zestawić wykonanie z założeniami, wskazać odchylenia i przygotować raport dla kierownika produkcji.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami":
- "scenariusz i wynegocjowane stawki." – to dane pomocne w planowaniu (szczególnie przed zdjęciami), ale stawki nie mówią, jaka była ostateczna liczba dni pracy, zakres usług czy rzeczywiste koszty dodatkowe.
- "eksplikację reżyserską i cenniki." – eksplikacja to dokument twórczy, a cennik jest orientacyjny; kosztorys powykonawczy wymaga potwierdzonych kosztów, a nie deklarowanych cen.
- "kosztorys wstępny i scenariusz." – kosztorys wstępny odnosi się do etapu przygotowania, natomiast po zakończeniu produkcji kluczowe są dane wykonania z rozliczeń oraz porównanie do aktualnego planu/budżetu.
W praktyce asystent kierownika produkcji porządkuje i agreguje koszty z dokumentów finansowych, a następnie mapuje je na pozycje planu kosztów. Dzięki temu kierownik produkcji może szybko ocenić, które działy przekroczyły plan, a gdzie pojawiły się oszczędności i z jakiego powodu.
