W sytuacji, gdy asystent korzysta z pomocy tłumacza języka migowego, rozmowa nadal odbywa się z podopiecznym. Dlatego właściwe jest zwracanie się bezpośrednio do niego i utrzymywanie z nim kontaktu wzrokowego. Taki sposób komunikacji podkreśla sprawczość osoby niesłyszącej, buduje relację i zapobiega wrażeniu, że decyzje są ustalane "ponad jej głową".
Odpowiedź "podopiecznego, utrzymując z nim kontakt wzrokowy." jest poprawna, bo tłumacz ma za zadanie jedynie przekazać treść wypowiedzi w obie strony. Asystent powinien mówić w pierwszej osobie ("Czy Pan chce…?"), kierować komunikat do podopiecznego i obserwować jego reakcje.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "tłumacza, utrzymując kontakt dotykowy z podopiecznym." – kierowanie rozmowy do tłumacza zniekształca relację i może odbierać podopiecznemu podmiotowość; dodatkowo "kontakt dotykowy" nie jest standardową zasadą komunikacji i może naruszać komfort lub granice osoby.
- "tłumacza, utrzymując kontakt wzrokowy z podopiecznym." – mimo prawidłowego elementu (kontakt wzrokowy z podopiecznym) błędnie wskazuje adresata wypowiedzi; mówienie do tłumacza powoduje, że podopieczny staje się obserwatorem zamiast rozmówcą.
- "podopiecznego, utrzymując kontakt wzrokowy z tłumaczem." – właściwy adresat jest wskazany, ale kontakt wzrokowy z tłumaczem przenosi centrum rozmowy na pośrednika, co utrudnia odczyt reakcji podopiecznego i obniża jakość komunikacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się tłumacz, pamiętaj, że jest on narzędziem komunikacji. Zasada brzmi: mówię do podopiecznego, tłumacz tylko tłumaczy.