Wstawanie z krzesła z użyciem balkonika wymaga takiego ustawienia ciała i rąk, aby podparcie było stabilne, symetryczne i łatwe do kontrolowania. Dlatego właściwe jest ustawienie się twarzą do balkonika oraz wykonywanie ruchu wstawania przy trzymaniu się poręczy balkonika. Daje to szeroką podstawę podparcia, pozwala utrzymać środek ciężkości w bezpiecznym obszarze i zmniejsza ryzyko rotacji tułowia w trakcie podnoszenia.
Odpowiedź "bokiem do balkonika, a następnie wstawać, trzymając się poręczy balkonika" jest niekorzystna, bo ustawienie bokiem sprzyja skrętowi tułowia oraz asymetrycznemu obciążeniu, co może pogorszyć równowagę i utrudnić kontrolę ruchu. W praktyce taka pozycja częściej prowadzi do "szukania" podparcia w trakcie wstawania zamiast przygotowania go przed ruchem.
Warianty zawierające "opierając się na lasce" są błędne, ponieważ laska ma inną funkcję niż balkonik: zapewnia punktowe podparcie i zwykle jest używana podczas chodu, a nie jako główne, oburęczne wsparcie w fazie wstawania z krzesła. Oparcie się na lasce podczas wstawania może dawać zbyt małą stabilność i zwiększać ryzyko zachwiania, szczególnie gdy podopieczna ma osłabienie mięśni kończyn dolnych lub zaburzenia równowagi.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o bezpieczne przemieszczanie szukaj rozwiązań, które zapewniają największą stabilność (szeroka podstawa, oburęczny chwyt, brak skrętów tułowia) oraz minimalizują konieczność wykonywania ruchów "w locie" (np. poprawiania ustawienia po rozpoczęciu wstawania).
