Badanie twardości polega na ocenie odporności materiału na miejscowe odkształcenie trwałe (najczęściej przez wgniatanie wgłębnika) albo na ocenie zachowania w próbie dynamicznej/sprężystej zależnie od skali i materiału.
Odpowiedź "Sunderlanda." jest poprawna, ponieważ w klasycznych i powszechnie nauczanych zestawach metod badania twardości materiałów (stosowanych w metrologii i kontroli jakości) nie funkcjonuje standardowa metoda twardości określana jako "metoda Sunderlanda".
Pozostałe odpowiedzi to metody (lub skale) twardości:
- "Vickersa." – metoda wgłębna z wgłębnikiem diamentowym w kształcie ostrosłupa; wynik wyrażany jest w skali HV. Stosowana szeroko dla metali i cienkich warstw (w wersjach mikro/makro).
- "Rockwella." – metoda wgłębna, w której twardość wyznacza się na podstawie przyrostu zagłębienia wgłębnika pod obciążeniem; wynik podaje się w skalach Rockwella (np. HRC, HRB zależnie od wgłębnika i obciążeń).
- "Shore’a." – twardość w skali Shore (np. A, D) jest typowo używana do elastomerów i tworzyw, mierzona durometrem (odporność na wgniatanie sprężyste). W praktyce przemysłowej często spotyka się ją przy kontroli gum, uszczelek i elementów z tworzyw.
Typowa pułapka egzaminacyjna w tym pytaniu to nieuwaga na słowo "nie można" oraz automatyczne założenie, że każda nazwa własna musi oznaczać rzeczywistą metodę. Warto zapamiętać podstawową "trójkę" z produkcji maszyn: Vickers i Rockwell (metale, metody wgłębne) oraz Shore (często elastomery/tworzywa).
