Badanie twardości metodą Rockwella należy do metod wgłębieniowych, w których o twardości wnioskuje się z zachowania materiału pod obciążeniem wgłębnika. W praktyce przemysłowej jest to metoda szybka, często używana w kontroli jakości wytwarzanych części, zwłaszcza gdy liczy się sprawny pomiar bez długotrwałego przygotowania.
W metodzie Rockwella wynik wiąże się z głębokością trwałego wgłębienia po przyłożeniu obciążenia wstępnego i głównego. To odróżnia ją od innych powszechnych metod, które mogą pojawiać się na rysunkach i w wymaganiach technicznych.
- "Brinella" jest metodą, w której mierzy się zwykle średnicę odcisku kulki (a nie głębokość). Stosuje się ją często do materiałów o większej niejednorodności struktury, ale logika oznaczeń i sposób wyznaczania wyniku są inne niż w Rockwellu.
- "Vickersa" opiera się na odcisku ostrosłupa diamentowego i pomiarze przekątnych odcisku. Jest to metoda precyzyjna, jednak sama idea zapisu/oznaczeń odnosi się do innego sposobu wyznaczania twardości niż w Rockwellu.
- "Poldi" dotyczy przenośnych, porównawczych rozwiązań stosowanych w warunkach warsztatowych; nie jest to typowe oznaczenie podstawowych skal wgłębieniowych spotykanych jako standardowy zapis wymagań twardości na rysunkach produkcyjnych w takim samym sensie jak Rockwell/Brinell/Vickers.
Na egzaminie kluczowe jest rozpoznawanie, że różne metody twardości mają inny mierzony parametr (głębokość, średnica, przekątne) i często inne konwencje zapisu. Jeśli oznaczenie z rysunku wskazuje na skalę Rockwella, poprawną odpowiedzią jest właśnie "Rockwella".
Wskazówka do nauki: zapamiętaj, co jest mierzone: Rockwell – głębokość, Brinell – średnica, Vickers – przekątne. To pozwala szybko wyeliminować odpowiedzi, gdy widzisz oznaczenie metody na dokumentacji.
