Bariera architektoniczna to takie rozwiązanie w przestrzeni (przy wejściu, w komunikacji wewnątrz budynku lub na zewnątrz), które realnie ogranicza albo uniemożliwia samodzielne i bezpieczne poruszanie się. W przypadku osoby poruszającej się wyłącznie na wózku szczególnie problematyczne są elementy wymagające jednocześnie: użycia większej siły, precyzyjnego manewru oraz kontroli ruchu przeszkody.
Odpowiedź "wahadłowe drzwi wejściowe" jest trafna, ponieważ drzwi tego typu często stawiają opór, "odbijają" po przepchnięciu i wymagają utrzymania skrzydła w odpowiednim położeniu. Dla osoby na wózku może to oznaczać konieczność wykonania kilku działań naraz: podjechania, popchnięcia skrzydła, utrzymania go oraz przejazdu zanim wróci. To może uniemożliwić samodzielne przejście.
Pozostałe propozycje są typowymi udogodnieniami dostępności, więc nie powinny być traktowane jako bariery:
- "pochylnia przed budynkiem" – co do zasady służy pokonaniu różnicy poziomów bez schodów i ułatwia wjazd wózkiem.
- "automatyczne drzwi wejściowe" – eliminują potrzebę użycia siły i koordynacji przy otwieraniu skrzydła, co zwiększa samodzielność.
- "poręcze w ciągu komunikacyjnym" – poprawiają bezpieczeństwo i stabilność; dla osób chodzących są wsparciem, a dla użytkowników wózka nie stanowią typowej przeszkody (o ile są prawidłowo zamontowane).
Z perspektywy asystenta osoby z niepełnosprawnością praktyczna wskazówka egzaminacyjna brzmi: barierą jest rozwiązanie, które wymusza "walkę" z elementem budynku (siła, czas, koordynacja), a ułatwieniem jest to, co zmniejsza liczbę czynności i wysiłek potrzebny do pokonania trasy.
