W druku offsetowym barwy procesowe mieszają się subtraktywnie: farby CMYK pochłaniają (odejmują) składowe światła, a to, co nie zostanie pochłonięte, jest widziane jako barwa na wydruku. W praktyce "granat" (navy) jest ciemnym niebieskim, więc typowo buduje się go przez duży udział cyjana (C) oraz znaczący udział magenty (M). Składowa żółta (Y) ociepla i przesuwa barwę w kierunku zieleni/brązów, dlatego w wielu recepturach granatu żółty bywa ograniczany do zera lub bardzo małych wartości.
Odpowiedź "C=100%, M=80%, Y=0% i K=30%" jest poprawna, ponieważ:
- C=100% daje mocną bazę niebiesko‑zieloną (cyjankową),
- M=80% przesuwa tę bazę w kierunku niebiesko‑fioletowym, co w efekcie daje niebieski,
- Y=0% nie ociepla barwy i nie wprowadza zielonkawych/ciepłych zanieczyszczeń,
- K=30% pogłębia ton, obniża jasność i pomaga uzyskać "granat" zamiast jasnego niebieskiego.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odpowiadają innym, typowym mieszaninom CMYK:
- "C=0%, M=100%, Y=100% i K=0%" to mieszanina magenty i żółtego, która daje barwy czerwone (od czerwieni do pomarańczy) – bez cyjana nie uzyska się niebieskiego.
- "C=100%, M=0%, Y=100% i K=0%" to cyjan i żółty, co prowadzi do zieleni – brak magenty eliminuje komponent potrzebny do przejścia w niebieski.
- "C=0%, M=0%, Y=100% i K=100%" zawiera pełny żółty i pełny czarny, co daje ciemny, brudny żółto‑brązowy/oliwkowy charakter, a nie granat. Granat wymaga obecności C i/lub M.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz "granat/niebieski" w CMYK, szukaj wysokiego C oraz istotnego M, a Y zwykle jest małe lub równe 0. Dodatek K odpowiada za "ściemnienie" i stabilizację ciemnych barw na wydruku.
