W teorii linii długich (torów transmisyjnych o parametrach rozłożonych) odcinek linii opisuje się czterema parametrami jednostkowymi:
- rezystancja jednostkowa – odpowiada za straty mocy w przewodniku (zamiana energii na ciepło),
- indukcyjność jednostkowa – opisuje magazynowanie energii w polu magnetycznym,
- pojemność jednostkowa – opisuje magazynowanie energii w polu elektrycznym,
- upływność jednostkowa – reprezentuje przewodzenie przez dielektryk i związane z tym straty.
Linia bezstratna to idealizacja, w której eliminujemy mechanizmy strat czynnych. Dlatego poprawne jest stwierdzenie: rezystancja jednostkowa i upływność jednostkowa są równe zero. W takim modelu energia nie jest "zużywana" w postaci ciepła ani w przewodniku, ani w izolacji, a sygnał może się propagować bez tłumienia wynikającego z tych dwóch składników.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Stwierdzenia zawierające "pojemność jednostkowa równa zero" są błędne, bo pojemność nie jest parametrem stratnym – wpływa na prędkość propagacji i impedancję, ale sama w sobie nie oznacza strat mocy.
- Stwierdzenie z "indukcyjnością jednostkową równą zero" również nie opisuje warunku bezstratności; indukcyjność jest elementem reakcyjnym (magazynuje energię), a jej wyzerowanie nie jest kryterium braku strat.
W praktyce rzeczywiste tory telekomunikacyjne zawsze mają niezerowe straty (R i G są > 0), ale model bezstratny bywa używany jako punkt odniesienia i do uproszczonych analiz propagacji, szczególnie gdy straty są małe w rozważanym paśmie.
