Opis dotyczy reakcji biuretowej, wykorzystywanej do wykrywania i oznaczania związków zawierających wiązania peptydowe. W środowisku zasadowym jony miedzi(II) tworzą z grupami funkcyjnymi w pobliżu wiązań peptydowych związek kompleksowy o barwie fioletowej. Kluczowa informacja w treści zadania brzmi: "intensywność barwy jest wprost proporcjonalna" do liczby wiązań peptydowych (w praktyce: do ilości/stężenia białka w próbce w pewnym zakresie).
Jeżeli sygnałem analitycznym jest barwa roztworu, to w analizie ilościowej standardowo mierzy się ją jako absorbancję przy odpowiedniej długości fali w zakresie UV-Vis. Taki pomiar realizuje się metodami spektrofotometrycznymi (lub szerzej: fotometrycznymi), zwykle na podstawie krzywej wzorcowej.
- "spektrofotometrycznych." – poprawne, bo metoda polega na pomiarze intensywności zabarwienia/absorpcji światła przez fioletowy kompleks.
- "refraktometrycznych." – błędne: refraktometria mierzy współczynnik załamania światła (związany m.in. ze stężeniem substancji), ale nie jest to pomiar intensywności barwy kompleksu Cu(II).
- "konduktometrycznych." – błędne: konduktometria opiera się na przewodnictwie elektrycznym roztworu i zmianach stężenia jonów; nie mierzy bezpośrednio zabarwienia kompleksu.
- "polarymetrycznych." – błędne: polarymetria dotyczy skręcalności optycznej substancji aktywnych optycznie (np. cukrów), a nie intensywności barwy produktu reakcji kompleksowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "barwa", "intensywność barwy", "zabarwienie roztworu", najczęściej właściwą techniką ilościową jest spektrofotometria UV-Vis (pomiar absorbancji), o ile nie podano innego specyficznego sposobu detekcji.
