W miareczkowaniu potencjometrycznym nie obserwuje się zmiany barwy wskaźnika ani nie odczytuje sygnału optycznego. Zamiast tego rejestruje się potencjał (napięcie) układu pomiarowego w trakcie dodawania titranta. Typowy układ obejmuje:
- elektrodę wskaźnikową (reagującą na zmianę składu roztworu, np. pH),
- elektrodę odniesienia (o stałym potencjale),
- miernik potencjału (np. pH-metr/voltmetr) oraz naczynie z mieszadłem.
Dlatego odpowiedź "potencjometrycznego." jest poprawna, jeśli na schemacie widoczne są elektrody oraz przyrząd mierzący potencjał.
Odpowiedź "spektrofotometrycznego." byłaby właściwa dla układu z elementami toru optycznego (źródło promieniowania, monochromator/filtr, kuweta, detektor) i pomiarem absorbancji; w samym schemacie miareczkowania byłaby to raczej sonda optyczna lub przepływ przez kuwetę, a nie klasyczny zestaw dwóch elektrod.
Odpowiedź "konduktometrycznego." dotyczy miareczkowania, w którym sygnałem jest przewodność elektryczna roztworu mierzona konduktometrem (zwykle celą konduktometryczną). Sama obecność "czujnika w roztworze" nie wystarcza — kluczowe jest, czy układ mierzy przewodność czy potencjał.
Odpowiedź "klasycznego, wobec wskaźnika." oznacza wyznaczanie punktu końcowego na podstawie zmiany barwy wskaźnika. Taki schemat zwykle pokazuje kolbę/biuretę i wskaźnik dodany do roztworu, bez elektrod i miernika potencjału jako elementu rozstrzygającego.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić metody, patrz na rodzaj mierzonego sygnału: potencjał (potencjometria), przewodność (konduktometria), absorbancja (spektrofotometria) lub barwa (wskaźnik).