KWALIFIKACJA CHM4 - CZERWIEC 2019

PYTANIE NR 15.
Na rysunku przedstawiono schemat układu do miareczkowania
Ilustracja przedstawia schemat układu do miareczkowania potencjometrycznego, co jest istotne w kontekście kwalifikacji
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Miareczkowanie potencjometryczne rozpoznaje się po tym, że punkt końcowy wyznacza się z pomiaru potencjału układu elektrod (wskaźnikowej i odniesienia) w funkcji dodawanego titranta. W konduktometrii mierzy się przewodność, w spektrofotometrii absorbancję, a w klasycznym używa wskaźnika barwnego.

Pełne wyjaśnienie:

W miareczkowaniu potencjometrycznym nie obserwuje się zmiany barwy wskaźnika ani nie odczytuje sygnału optycznego. Zamiast tego rejestruje się potencjał (napięcie) układu pomiarowego w trakcie dodawania titranta. Typowy układ obejmuje:

  • elektrodę wskaźnikową (reagującą na zmianę składu roztworu, np. pH),
  • elektrodę odniesienia (o stałym potencjale),
  • miernik potencjału (np. pH-metr/voltmetr) oraz naczynie z mieszadłem.

Dlatego odpowiedź "potencjometrycznego." jest poprawna, jeśli na schemacie widoczne są elektrody oraz przyrząd mierzący potencjał.

Odpowiedź "spektrofotometrycznego." byłaby właściwa dla układu z elementami toru optycznego (źródło promieniowania, monochromator/filtr, kuweta, detektor) i pomiarem absorbancji; w samym schemacie miareczkowania byłaby to raczej sonda optyczna lub przepływ przez kuwetę, a nie klasyczny zestaw dwóch elektrod.

Odpowiedź "konduktometrycznego." dotyczy miareczkowania, w którym sygnałem jest przewodność elektryczna roztworu mierzona konduktometrem (zwykle celą konduktometryczną). Sama obecność "czujnika w roztworze" nie wystarcza — kluczowe jest, czy układ mierzy przewodność czy potencjał.

Odpowiedź "klasycznego, wobec wskaźnika." oznacza wyznaczanie punktu końcowego na podstawie zmiany barwy wskaźnika. Taki schemat zwykle pokazuje kolbę/biuretę i wskaźnik dodany do roztworu, bez elektrod i miernika potencjału jako elementu rozstrzygającego.

Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić metody, patrz na rodzaj mierzonego sygnału: potencjał (potencjometria), przewodność (konduktometria), absorbancja (spektrofotometria) lub barwa (wskaźnik).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To miareczkowanie, w którym punkt końcowy wyznacza się na podstawie zmian potencjału mierzonego między elektrodą wskaźnikową a elektrodą odniesienia podczas dodawania titranta. Wynik uzyskuje się z przebiegu E=f(V), a nie ze zmiany barwy wskaźnika.
Najczęściej są to dwie elektrody zanurzone w roztworze (wskaźnikowa i odniesienia) oraz miernik potencjału (np. pH-metr/voltmetr). Często widać też mieszadło i biuretę, ale o metodzie przesądza właśnie pomiar napięcia układu elektrod.
Bo "sygnałem" nie jest barwa, tylko zmiana potencjału rejestrowana przez układ elektrod. Dzięki temu metoda sprawdza się, gdy roztwór jest barwny, mętny lub gdy trudno dobrać wskaźnik o odpowiednim zakresie zmiany barwy.
W konduktometrii mierzy się przewodność roztworu w funkcji objętości titranta (konduktometr + cela konduktometryczna). W potencjometrii mierzy się potencjał między elektrodami. Na schemacie konduktometrii zwykle nie ma elektrody odniesienia typowej dla pomiaru potencjału.
W spektrofotometrii rejestruje się absorbancję (sygnał optyczny) i potrzebny jest tor optyczny lub pomiar w kuwecie/sondzie optycznej. W potencjometrii sygnałem jest potencjał, więc kluczowe są elektrody i miernik napięcia, a nie źródło światła i detektor.
Punkt końcowy wyznacza się z krzywej E=f(V) (potencjał w funkcji objętości titranta). Szuka się gwałtownej zmiany potencjału w okolicy punktu równoważnikowego, często analizując nachylenie krzywej lub jej pochodną.
Stosuje się elektrodę wskaźnikową (dobraną do układu, np. szklaną dla pomiarów związanych z pH lub elektrody selektywne) oraz elektrodę odniesienia o stabilnym potencjale. Razem tworzą układ, którego potencjał mierzy się w trakcie miareczkowania.
Nie wprost. Biureta występuje w wielu rodzajach miareczkowania. O metodzie przesądza co jest mierzone: barwa (wskaźnik), przewodność (konduktometria), absorbancja (spektrofotometria) albo potencjał (potencjometria). Dlatego trzeba patrzeć na czujniki i przyrząd pomiarowy.
Najczęstsze pomyłki to: uznanie każdej elektrody za konduktometrię, ignorowanie elektrody odniesienia, mylenie czujnika optycznego z elektrodą oraz wybór "klasycznego ze wskaźnikiem", mimo że schemat pokazuje miernik i elektrody. Pomaga analiza: sygnał + detektor.
Ćwicz rozpoznawanie elementów aparatury (elektroda wskaźnikowa, odniesienia, pH-metr/voltmetr) oraz porównuj je z elementami konduktometrii i spektrofotometrii. Ucz się, jaki sygnał mierzy dana metoda i jak z krzywej pomiarowej wyznacza się punkt końcowy.
info

Statystycznie 46% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że miareczkowanie potencjometryczne rozpoznaje się po tym, że punkt końcowy wyznacza się z pomiaru potencjału układu elektrod (wskaźnikowej i odniesienia) w funkcji dodawanego titranta.

Materiały:

  • Skrypty/rozdziały z chemii analitycznej: miareczkowania i metody instrumentalne
  • Instrukcje laboratoryjne do potencjometrii (opis elektrod i układu pomiarowego)
  • Zadania powtórzeniowe: rozpoznawanie metod analitycznych po schematach aparatury

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego