Ustawienie (osiowanie) wałka w korpusie przekładni jest determinowane przede wszystkim przez geometrię otworów, w których wałek jest osadzany lub łożyskowany. W praktyce oś wałka "wynika" z osi tych otworów: jeśli otwory są wykonane tak, że ich osie nie pokrywają się, wałek po montażu zostanie wymuszony do położenia niezgodnego z założeniami konstrukcyjnymi.
Dlatego odpowiedź "niewspółosiowości otworów służących do osadzenia tego wałka" jest poprawna: brak współosiowości bezpośrednio tworzy błąd ustawienia osi wałka, co może skutkować m.in. wzrostem oporów ruchu, nierównomiernym obciążeniem łożysk oraz pogorszeniem warunków zazębienia.
Pozostałe odpowiedzi opisują cechy geometryczne korpusu, które mogą być istotne w innych sytuacjach, ale nie są tak bezpośrednią i typową przyczyną błędu osi wałka:
- "nierównoległości powierzchni czołowych korpusu przekładni" – dotyczy orientacji dwóch płaszczyzn. Może utrudniać doszczelnienie lub montaż pokryw, lecz sama w sobie nie musi zmieniać osi otworów łożyskowych.
- "braku prostopadłości otworów służących do osadzenia tego wałka" – prostopadłość odnosi się do relacji osi otworu do wskazanej bazy (np. płaszczyzny). Otwór może być prostopadły do bazy, a mimo to para otworów może nie być współosiowa; dla ustawienia wałka kluczowa jest właśnie współosiowość między otworami.
- "przekroczenia tolerancji płaskości powierzchni podstawy korpusu przekładni" – płaskość podstawy wpływa na posadowienie korpusu na płycie lub ramie, ale nie jest bezpośrednim parametrem opisującym wzajemne położenie osi otworów prowadzących wałek.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "ustawienia wałka", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do geometrii osi (współosiowość/osiowość) elementów prowadzących, a nie wyłącznie do cech płaszczyzn korpusu.
