Pytanie dotyczy rozpoznawania klasycznych błędów łamania (składu) tekstu. Są to sytuacje, w których podział akapitu na kolumny lub strony pogarsza czytelność i estetykę publikacji.
Odpowiedź "bękart" odnosi się do osamotnionej, zwykle bardzo krótkiej linii akapitu, która zostaje "oderwana" od reszty akapitu i trafia w niepożądane miejsce łamu (np. pojedynczy, krótki wiersz na początku następnej kolumny/strony albo samotna końcówka akapitu). Taki układ wygląda jak przypadkowy "urwany" fragment i utrudnia płynne czytanie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "sierota" opisuje sytuację, gdy na końcu kolumny/strony zostaje pierwsza linia akapitu, a reszta przechodzi na następną kolumnę/stronę. To problem "początku akapitu" zostawionego samotnie.
- "wdowa" to sytuacja odwrotna: na początku następnej kolumny/strony zostaje ostatnia linia akapitu, oddzielona od wcześniejszych linii znajdujących się na poprzedniej stronie/kolumnie. To problem "końca akapitu" pozostawionego samotnie.
- "szewc" jest również terminem z obszaru błędów składu, ale nie jest tożsamym określeniem dla wskazanego typowego przypadku "osamotnionej krótkiej linii" opisywanego jako bękart; w praktyce egzaminacyjnej te pojęcia rozróżnia się i nie powinno się ich stosować zamiennie.
W praktyce DTP takie błędy ogranicza się m.in. przez zmianę długości łamu (mikrotypografia), korektę podziałów wyrazów, regulację parametrów akapitu lub użycie funkcji kontroli wdów/sierot w programie do składu. Na egzaminie warto uczyć się rozróżnienia: sierota = pierwsza linia akapitu samotnie na dole, wdowa = ostatnia linia akapitu samotnie na górze, a bękart = szczególnie nieestetyczny, osamotniony krótki wiersz.
