Beton komórkowy (często spotykany jako jasne, lekkie bloczki ścienne) ma charakterystyczną jednorodną, drobnoporowatą strukturę. Pory są "w materiale" (jak gąbka), a nie w postaci dużych, regularnych otworów przelotowych. W praktyce na rysunkach/zdjęciach rozpoznaje się go po:
- jasnym kolorze (biały/jasnoszary),
- widocznej porowatości na powierzchni,
- częstych rozwiązaniach ułatwiających murowanie i przenoszenie, np. profilowaniu pióro-wpust na bokach oraz wgłębieniu (uchwycie) na ścianie czołowej.
Poprawna jest odpowiedź wskazująca element o takich cechach (jasny, porowaty, z pióro-wpust i uchwytem). Taki bloczek jest typowy dla betonu komórkowego i często stosuje się go do ścian murowanych, również na cienką spoinę, gdzie ważna jest dokładność wymiarowa i wyprofilowania.
Odpowiedzi przedstawiające element z dużymi okrągłymi otworami lub z licznymi podłużnymi drążeniami odnoszą się do wyrobów drążonych (np. pustaków). To inna konstrukcja elementu: otwory są celowo ukształtowane i przelotowe, a nie są efektem "spienienia" materiału. Z kolei pełny, jednolity blok bez porowatości i bez typowych cech betonu komórkowego może odpowiadać innemu materiałowi murowemu; sama "pełność" nie wystarcza do uznania go za beton komórkowy, jeśli brak drobnych porów i charakterystycznej faktury.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz duże, regularne otwory – myśl o pustaku/drążeniu. Gdy widzisz drobne pory na całej powierzchni i jasny kolor – to najczęściej beton komórkowy.
