Błona ortochromatyczna (materiał czarno-biały o określonej czułości spektralnej) nie reaguje jednakowo na całe widmo światła widzialnego. Jej cechą charakterystyczną jest to, że jest czuła przede wszystkim na krótsze długości fali, czyli okolice światła niebieskiego oraz zielonego (i częściowo zakresy pośrednie), natomiast ma brak lub bardzo małą czułość na światło czerwone.
Dlatego odpowiedź "czerwonej." jest poprawna: to właśnie czerwień jest barwą, na którą ortochromatyczna emulsja nie reaguje (albo reaguje na tyle słabo, że w ujęciu egzaminacyjnym przyjmuje się "nie jest czuła").
- Odpowiedź "zielonej." jest nieprawidłowa, bo ortochromatyczne materiały są projektowane tak, aby rejestrować co najmniej niebieski i zielony zakres widma. Gdyby nie były czułe na zieleń, nie spełniałyby typowej definicji ortochromatyczności.
- Odpowiedź "żółtej." jest nieprawidłowa, ponieważ żółć leży pomiędzy zielenią a czerwienią; w praktyce czułość ortochromatyczna obejmuje część pasma w kierunku żółci (zależnie od konkretnego materiału). Kluczowym "wyłączeniem" pozostaje czerwień.
- Odpowiedź "niebieskiej." jest nieprawidłowa, bo historycznie najstarsze emulsje były właśnie szczególnie czułe na niebieski; ortochromatyczność rozszerza czułość w stronę zieleni, a nie usuwa niebieski.
Wskazówka praktyczna: konsekwencją braku czułości na czerwień jest m.in. możliwość stosowania czerwonego światła jako oświetlenia roboczego w ciemni dla niektórych materiałów ortochromatycznych. Warto też odróżniać materiał ortochromatyczny od panchromatycznego, który jest uczulony również na czerwień i daje bardziej "naturalne" odwzorowanie jasności barw w fotografii czarno-białej.
