Bodźce mechaniczne w masażu (ucisk, rozcieranie, ugniatanie, przesuwanie tkanek) powodują odkształcenie tkanek. Gdy po ustaniu bodźca tkanka wraca (w całości lub w dużej mierze) do pierwotnego kształtu, mówimy o odkształceniu sprężystym.
W praktyce masażu najbardziej "podatne" na takie odkształcenie są tkanki miękkie:
- tkanka skórna – skóra i tkanka podskórna wykazują elastyczność, można je przemieszczać względem podłoża, fałdować i rozciągać w granicach fizjologicznych;
- tkanka mięśniowa – mięśnie ulegają krótkotrwałemu ugnieceniu i rozciąganiu; masaż wpływa też na napięcie mięśniowe, co zmienia "sprężystość odczuwalną" palpacyjnie;
- tkanka łączna – obejmuje m.in. powięź i przegrody łącznotkankowe, które przenoszą siły i mają własności sprężysto-lepkie (zależne od czasu działania bodźca).
Odpowiedzi zawierające tkankę kostną są nieprawidłowe w tym ujęciu egzaminacyjnym. Kość jest tkanką twardą; choć w sensie biomechaniki może minimalnie odkształcać się pod obciążeniem, to w masażu nie traktuje się jej jako tkanki typowo sprężyście odkształcanej przez techniki manualne. W praktyce terapeuta pracuje na tkankach leżących nad kością, a bezpośredni silny nacisk na wyniosłości kostne zwykle daje dyskomfort i nie jest celem technik masażu.
Jak eliminować błędne opcje na egzaminie? Wystarczy zapamiętać zasadę: masaż oddziałuje mechanicznie głównie na tkanki miękkie (skóra–mięśnie–łączna), natomiast elementy szkieletu stanowią raczej "podparcie" dla tych tkanek, a nie główny obiekt sprężystego odkształcenia w masażu.
