Brachyterapia to metoda radioterapii, w której źródło promieniowania znajduje się bardzo blisko guza lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Określenie wewnątrzprzewodowa odnosi się do sytuacji, gdy źródło (zwykle po załadowaniu "afterloading") jest wprowadzane do światła przewodu/narządu rurowatego przy użyciu cewnika lub aplikatora.
W tej logice odpowiedź "nowotworu przełyku" jest właściwa: przełyk jest narządem o budowie przewodowej, a leczenie brachyterapią wewnątrzprzewodową może być stosowane w wybranych sytuacjach klinicznych, m.in. w celu oddziaływania miejscowego (często także w kontekście łagodzenia objawów zwężenia).
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do tej techniki:
- "raka skóry" – skóra najczęściej wiąże się z technikami powierzchownymi (aplikacja na powierzchnię lub bardzo płytko), a nie z wprowadzeniem aplikatora do "przewodu".
- "raka nerwu wzrokowego" – lokalizacja nie jest typowym wskazaniem dla brachyterapii wewnątrzprzewodowej; sama nazwa techniki sugeruje użycie światła narządu, którego tu brak.
- "nowotworu narządu rodnego" – w ginekologii klasycznie kojarzy się brachyterapię wewnątrzjamową (aplikatory w jamach narządu), a nie stricte wewnątrzprzewodową rozumianą jako "w przewodzie" (jak w przełyku).
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać zasadę: typ brachyterapii wynika z drogi wprowadzenia aplikatora (powierzchnia, jama, tkanka, światło przewodu). To ułatwia eliminowanie odpowiedzi, które nie są zgodne z mechanizmem aplikacji.
