Brachyterapia to forma radioterapii, w której źródło promieniowania umieszcza się w bezpośredniej bliskości guza (w jamie ciała, w świetle narządu albo w tkankach). Z punktu widzenia bezpieczeństwa i techniki wykonywania zabiegu kluczowe jest, że w brachyterapii wykorzystuje się przede wszystkim źródła zamknięte, czyli takie, w których substancja promieniotwórcza jest trwale zamknięta w szczelnej osłonie (kapsule), a więc nie stanowi materiału do "swobodnego" podania jak lek.
Odpowiedź "Zamknięte emitujące promieniowanie cząsteczkowe i fotonowe." jest poprawna, bo opisuje typ źródeł spotykanych w brachyterapii oraz fakt, że emisja promieniowania zależy od zastosowanego radionuklidu i może obejmować różne rodzaje promieniowania, w tym fotony (np. gamma/X) oraz emisje cząstek.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "Zamknięte emitujące tylko promieniowanie cząsteczkowe." – jest zbyt zawężające: nie można przyjąć, że brachyterapia opiera się wyłącznie na emisji cząstek; w praktyce klinicznej często wykorzystuje się emisję fotonową.
- "Otwarte emitujące promieniowanie cząsteczkowe i fotonowe." – źródła otwarte kojarzą się z podaniem substancji do organizmu w postaci "otwartej" (radiofarmaceutyk), co jest charakterystyczne dla medycyny nuklearnej, a nie dla klasycznej brachyterapii.
- "Otwarte emitujące tylko promieniowanie cząsteczkowe." – łączy dwa błędy naraz: wskazuje postać źródła nieadekwatną do brachyterapii oraz dodatkowo niepotrzebnie ogranicza rodzaj emisji.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: brachyterapia = źródło "blisko" zmiany i najczęściej w postaci zamkniętej, umieszczane w aplikatorze lub implancie. To odróżnia ją od procedur z użyciem źródeł otwartych.
