W schemacie BLS dla osoby dorosłej, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo, standardowo prowadzi się RKO w stosunku 30 uciśnięć klatki piersiowej do 2 oddechów ratowniczych (30:2). Kluczowa jest także kolejność: najpierw wykonuje się serię uciśnięć, a dopiero potem wdechy. Ma to uzasadnienie praktyczne: uciśnięcia zapewniają minimalny przepływ krwi i natlenowanie narządów na poziomie "podtrzymującym", a przerwy na oddechy powinny być możliwie krótkie.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "30 uciśnięć, 2 wdechy"?
- To klasyczny algorytm RKO dla dorosłych bez zaawansowanego udrożnienia dróg oddechowych.
- Utrzymuje przewagę czasu na uciski (najważniejszy element), ograniczając przerwy.
- Jest zgodny z powszechnie nauczanym schematem BLS/AED.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "2 wdechy, 30 uciśnięć" – odwraca kolejność. W BLS priorytetem są uciśnięcia; zaczynanie od wdechów wydłuża czas do pierwszych uciśnięć i wprowadza nieprawidłowy algorytm.
- "15 uciśnięć, 2 wdechy" – to stosunek spotykany w innych kontekstach (np. w algorytmach pediatrycznych przy określonych warunkach szkoleniowych), ale nie jest standardem dla dorosłych w podstawowym schemacie.
- "2 wdechy, 15 uciśnięć" – łączy dwa błędy naraz: zarówno niewłaściwy stosunek, jak i nieprawidłową kolejność.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu nie ma informacji o dziecku/niemowlęciu ani o ratowaniu w zespole pediatrycznym, a mowa jest ogólnie o nieprzytomnym bez oddechu, najczęściej chodzi o schemat dorosłego BLS: 30:2 z rozpoczęciem od ucisków.
