W zadaniach kosztorysowych opartych o KNR liczba roboczogodzin (r-g) do zapłaty wynika bezpośrednio z nakładu jednostkowego robocizny przypisanego do danej technologii i jednostki obmiaru.
Postępowanie jest zawsze podobne:
- Krok 1: z tablicy KNR wybiera się pozycję odpowiadającą wykonaniu warstwy wiążącej z podanej mieszanki asfaltowej oraz warunkom zadania (tu istotna jest m.in. grubość 4 cm, bo w KNR często decyduje o doborze właściwej kolumny/wariantu).
- Krok 2: odczytuje się nakład robocizny w r-g przypadający na jednostkę obmiaru (najczęściej 1 m2, ale trzeba to zawsze sprawdzić w nagłówku tablicy).
- Krok 3: oblicza się roboczogodziny: r-g = (nakład r-g / jednostkę) × (ilość robót w tej jednostce). W tym zadaniu ilość robót to 200 m2.
Wynik 14,82 r-g oznacza łączny normatywny czas pracy brygady wynikający z KNR dla wykonania 200 m2 wskazanej warstwy. Pozostałe odpowiedzi są typowymi skutkami błędów rachunkowych lub interpretacyjnych: przyjęcia niewłaściwej jednostki w tablicy (np. pomylenie 1 m2 z 10 m2), odczytu nakładu z innej kolumny (inna grubość/technologia), albo błędnego przeliczenia (np. przesunięcie przecinka).
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu warto wykonać kontrolę sensowności wyniku. Dla 200 m2 robót r-g powinny być dodatnie i zwykle rosną proporcjonalnie do powierzchni; wynik "zbyt mały" może sugerować błąd jednostki, a "zbyt duży" — wybór nie tej pozycji KNR.
