W sieci wodociągowej poszczególne typy przewodów pełnią różne funkcje i dlatego typowa kolejność ich wykonywania idzie "od źródła do odbiorcy" oraz "od przewodów o największym znaczeniu transportowym do lokalnych odgałęzień".
Przewody tranzytowe służą do przesyłu wody na większe odległości z ujęcia lub stacji uzdatniania do obszaru zapotrzebowania. Ich cechą charakterystyczną jest to, że po drodze zasadniczo nie następuje pobór wody na potrzeby odbiorców. Z tego powodu stanowią pierwszy, podstawowy odcinek umożliwiający w ogóle zasilenie tworzonego systemu.
Przewody magistralne tworzą "szkielet" dystrybucji w obrębie miasta/obszaru zasilanego i zasilają kolejne elementy sieci. Choć są bardzo ważne, to ich wykonanie ma sens dopiero wtedy, gdy zapewniono dopływ wody do strefy dystrybucji (czyli po zrealizowaniu przesyłu tranzytowego).
Przewody rozdzielcze rozprowadzają wodę lokalnie wzdłuż ulic i doprowadzają ją do miejsc, z których wykonywane są przyłącza. Są "bliżej odbiorcy" i zwykle mają mniejsze średnice oraz obsługują bardziej szczegółowy układ sieci.
Przyłącza łączą sieć wodociągową z instalacją w budynku. Wykonywanie ich na początku jest nielogiczne organizacyjnie i technologicznie: przyłącze bez działającej, zasilonej sieci nie spełnia swojej funkcji i wymuszałoby przeróbki lub ponowne odkrywki.
Dlatego poprawne jest wskazanie "tranzytowych". Odpowiedź "magistralnych" jest częstą pomyłką, bo słowo "magistrala" kojarzy się z "głównym przewodem", jednak w ujęciu całości systemu pierwszeństwo ma doprowadzenie wody do obszaru dystrybucji (tranzyt). "Rozdzielczych" i "przyłączy" nie wykonuje się jako pierwszych, bo są elementami końcowej dystrybucji i podłączania odbiorców.
