W zadaniach z dokumentacji obiektów inżynieryjnych kluczowe jest rozróżnienie między wysokością elementu a wysokościami detalu, które obejmują też fragmenty konstrukcji sąsiednich. Wspornik (konsola) to część wysunięta z płaszczyzny ściany, a jego całkowita wysokość należy rozumieć jako odległość od dolnej krawędzi wspornika do miejsca, gdzie wspornik "wyrasta" z elementu nośnego.
Na rysunku wysokość wspornika można wyznaczyć na dwa równoważne sposoby:
- Z rzędnych wysokościowych: od rzędnej nasady wspornika 150,725 m odejmuje się rzędną spodu wspornika 150,110 m. Otrzymujemy 0,615 m, czyli 61,50 cm.
- Z wymiarów składowych: wspornik składa się z dolnego skosu 300 mm, pionowego czoła 300 mm oraz różnicy poziomów 15 mm wynikającej ze spadku 5,0% na szerokości 300 mm. Suma 300 + 300 + 15 = 615 mm, czyli 61,50 cm.
Odpowiedź "61,50 cm" jest więc zgodna zarówno z odczytem rzędnych, jak i z geometrią detalu. Pozostałe wartości wynikają z typowych pomyłek: 30,00 cm to błędne utożsamienie wysokości z pojedynczym wymiarem 300 mm; 91,15 cm i 93,00 cm mogą wynikać z nieuprawnionego dodawania wymiarów nie należących do wspornika (np. fragmentu ściany 315 mm) albo z mieszania jednostek i zaokrągleń. W praktyce należy zawsze najpierw ustalić granice elementu na przekroju, a dopiero potem sumować wymiary lub używać rzędnych.
