Oświetlenie światłem miękko rysującym (czyli miękkim) wiąże się z użyciem dużego w ujęciu pozornym źródła światła względem fotografowanego obiektu (np. softbox, parasolka dyfuzyjna, światło przez dyfuzor, okno z firanką). Takie światło "owija" obiekt i wypełnia nierówności, przez co granica między partiami oświetlonymi i zacienionymi jest płynna.
Efektem są przede wszystkim:
- niski kontrast (mniejsze różnice jasności między światłem a cieniem),
- delikatny cień o miękkiej, mało wyraźnej krawędzi,
- łagodne przejścia tonalne i zwykle mniej podkreślona faktura.
Dlatego odpowiedź "małego kontrastu i delikatnego cienia" opisuje cechę charakterystyczną światła miękkiego.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo opisują cechy typowe dla światła twardego albo łączą sprzeczne elementy:
- "wyraźnego kontrastu, ostrego konturu cienia" – to klasyczny skutek małego, punktowego źródła lub gołej lampy bez dyfuzji; kontur cienia jest wtedy wyraźny.
- "mocnego, głębokiego cienia i małego kontrastu" – zestawia dwa efekty, które zazwyczaj nie idą w parze: głęboki cień sugeruje duży kontrast i brak wypełnienia.
- "wąskiego, intensywnego, wyraźnie zarysowanego cienia" – wskazuje na twarde, kierunkowe światło i wyraźną granicę cienia, a nie na miękkie modelowanie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa "ostry", "wyraźny kontur", "intensywny cień", myśl o świetle twardym. Gdy pojawiają się "delikatny", "miękki", "łagodne przejścia", to typowe dla światła miękkiego.
