Natrysk hydrodynamiczny, często określany jako airless, polega na tłoczeniu materiału lakierniczego przez pompę pod wysokim ciśnieniem i przepuszczeniu go przez dyszę, gdzie następuje rozbicie strugi na drobne krople (atomizacja). W odróżnieniu od natrysku pneumatycznego, w tej metodzie nie wykorzystuje się sprężonego powietrza do rozpylania, dlatego aby uzyskać odpowiednie rozpylenie i wydajność, potrzebne są wartości ciśnienia znacznie wyższe.
Odpowiedź "150÷250 bar" jest zgodna z typowym rzędem wielkości spotykanym w agregatach airless: są to setki barów, a nie pojedyncze lub kilkadziesiąt barów. Taki zakres pozwala na skuteczne podawanie materiałów o różnej lepkości i uzyskanie właściwego wachlarza natrysku.
Pozostałe zakresy są nieadekwatne do metody hydrodynamicznej:
- "15÷30 bar" – wartości charakterystyczne raczej dla niektórych zastosowań natrysku z udziałem powietrza lub innych technologii, ale zbyt niskie, aby typowo uznać je za hydrodynamiczne airless.
- "60÷80 bar" – może brzmieć "rozsądnie", bo to wciąż wysokie ciśnienie w potocznym rozumieniu, jednak dla klasycznego airless zwykle jest to nadal zbyt mało, by zapewnić typowe rozpylanie przez dyszę bezpowietrzną w szerokim zakresie zastosowań.
- "5÷10 bar" – wartości typowe dla niskociśnieniowych rozwiązań pneumatycznych; w airless tak małe ciśnienie nie zapewni właściwej atomizacji na dyszy bezpowietrznej.
W praktyce zawsze należy sprawdzić parametry urządzenia (maksymalne ciśnienie robocze, zalecenia dla dysz i materiału), ponieważ ustawienie zależy m.in. od lepkości, temperatury i oczekiwanej struktury powłoki. Jednak na poziomie egzaminacyjnym kluczowe jest rozróżnienie: hydrodynamiczny = setki barów.
