Model CMYK jest podstawowym modelem barw stosowanym w druku, czyli w mieszaniu farb na podłożu (papier, folia). Jest to model subtraktywny: kolejne farby "odejmują" (pochłaniają) część światła odbijanego od podłoża, dlatego mieszanie działa inaczej niż na ekranie (RGB).
Skrót CMYK rozwija się jako:
- C – cyjan (często potocznie opisywany jako turkusowy),
- M – magenta (purpurowy),
- Y – żółty,
- K – czarny (key/black), czyli osobny kanał czerni używany m.in. dla lepszej głębi i ostrości tekstu.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: turkusowego (cyjan), purpurowego (magenta), żółtego, czarnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "… białego …" – biel w druku zwykle wynika z braku farby i koloru podłoża, nie jest osobnym kanałem CMYK.
- "… czerwonego … szarego" – czerwony jest typową składową RGB/kolorem wynikowym mieszanin, a szary jest efektem mieszanin lub rastrowania, nie podstawową farbą zestawu CMYK.
- "… błękitnego … różowego" – to nazwy odcieni, które nie odpowiadają standardowym kanałom farb (cyjan/magenta/żółty/czarny) używanym do separacji w poligrafii.
W przygotowaniu grafiki do druku kluczowe jest świadome przejście z RGB do CMYK (konwersja, profile ICC, podgląd proof), bo część barw z ekranu może nie mieścić się w gamucie druku.
