Szczelinowanie hydrauliczne to zabieg stymulacyjny wykonywany w otworze wiertniczym, którego istotą jest zwiększenie zdolności przepływu medium w rejonie otworu. Osiąga się to przez wtłoczenie cieczy pod wysokim ciśnieniem, co inicjuje i rozwija szczeliny w skale. Następnie (w ujęciu ogólnym) dąży się do utrzymania drożności tych szczelin tak, aby stanowiły kanały o większej przewodności niż naturalna sieć porów i mikroszczelin.
Odpowiedź "Poprawa przepuszczalności skał." jest poprawna, bo opisuje cel technologiczny zabiegu: zwiększenie efektywnego dopływu z formacji do odwiertu (szczególnie w skałach o niskiej naturalnej przepuszczalności). W praktyce oznacza to poprawę warunków filtracji w strefie przyodwiertowej i/lub w większym zasięgu, zależnie od projektu zabiegu.
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych zjawisk lub innych zabiegów:
- "Likwidacja miejsca zaniku płuczki wiertniczej." odnosi się do działań uszczelniających i ograniczających ucieczkę płuczki (lost circulation). To problem wiercenia rozwiązywany m.in. materiałami uszczelniającymi lub zabiegami cementacyjnymi, a nie podstawowy cel szczelinowania.
- "Likwidacja horyzontu produktywnego." jest sprzeczne z ideą stymulacji – horyzont produktywny ma dostarczać medium, a zabieg ma poprawić jego produktywność, nie "likwidować" go.
- "Rozpuszczenie skał węglanowych." jest typowe dla kwasowania (acidizing), gdzie reagenty chemiczne rozpuszczają część skały i poprawiają przewodność kanałów przepływu. Szczelinowanie hydrauliczne opiera się przede wszystkim na oddziaływaniu ciśnieniem i mechanice pękania, a nie na rozpuszczaniu skał.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo szczelinowanie, szukaj odpowiedzi związanej z wytworzeniem szczelin i zwiększeniem przepływu. Jeśli mowa o rozpuszczaniu skały – to zwykle kwasowanie; jeśli o zaniku płuczki – to uszczelnianie strefy strat.
