Pompa ciepła nie "wytwarza" ciepła z niczego, tylko pobiera energię z dolnego źródła i przekazuje ją do instalacji grzewczej (górnego źródła). W zadaniach egzaminacyjnych dolne źródło identyfikuje się przede wszystkim na podstawie schematu instalacji: rodzaju wymiennika, sposobu poboru energii oraz elementów towarzyszących (np. studnie, kolektory, wentylator, parownik powietrzny).
Odpowiedź "Wody gruntowe" jest właściwa wtedy, gdy na rysunku widać rozwiązanie typowe dla układu woda–woda, czyli pobór wody z warstwy wodonośnej (np. studnia czerpna) oraz jej odprowadzenie (np. studnia chłonna/zrzut). Taki układ wykorzystuje stabilną temperaturę wód podziemnych i przekazuje energię do obiegu pompy ciepła przez wymiennik/parownik.
- "Powietrze" byłoby poprawne dla pomp powietrze–woda, gdzie kluczowym elementem jest wymiennik powietrzny (zwykle jednostka zewnętrzna) i przepływ powietrza wymuszany wentylatorem. Jeśli schemat pokazuje obieg wodny z ujęciem, to nie jest to typowe dolne źródło powietrzne.
- "Grunt" dotyczy układów grunt–woda, w których energia pobierana jest przez kolektor poziomy lub sondy pionowe w gruncie, zwykle w obiegu solanki (glikol/woda). Brak cech takiego kolektora na schemacie przemawia przeciw tej opcji.
- "Wody powierzchniowe" odnoszą się do poboru energii z jeziora/rzeki/stawu (otwarty układ lub wymiennik zanurzony). To inne środowisko i inne elementy instalacji niż dla wód gruntowych, więc wybór tej opcji byłby efektem pomylenia dwóch podobnych kategorii.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, co fizycznie oddaje ciepło do parownika (powietrze, gruntowy wymiennik, woda ze studni, woda z akwenu), a dopiero potem dopasuj nazwę dolnego źródła do odpowiedzi.
