KWALIFIKACJA EKA7 - CZERWIEC 2022

PYTANIE NR 27.
Cukiernia w okresie sprawozdawczym na wyprodukowanie 200 sztuk tortów o wadze 1 kg i 200 sztuk tortów o wadze 0,5 kg poniosła koszty w wysokości 15 000,00 zł. Oblicz jednostkowe koszty wytworzenia tortów stosując kalkulację podziałową ze współczynnikami ustalanymi w oparciu o wagę tortów.
Ilustracja przedstawia tabelę związaną z obliczaniem jednostkowego kosztu wytworzenia tortów o różnych wagach.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
W kalkulacji podziałowej ze współczynnikami przelicz produkcję na jednostki umowne wg wagi: 1 kg ma współczynnik 1, a 0,5 kg współczynnik 0,5. Jednostki umowne: 200·1 + 200·0,5 = 300. Koszt na 1 jednostkę umowną: 15 000/300 = 50 zł. Stąd: tort 1 kg = 50 zł/szt., a 0,5 kg = 25 zł/szt.

Pełne wyjaśnienie:

To zadanie dotyczy kalkulacji podziałowej ze współczynnikami, stosowanej wtedy, gdy w tym samym procesie powstają wyroby podobne, ale różniące się "rozmiarem" lub "pracochłonnością". Współczynniki pozwalają sprowadzić różne wyroby do wspólnej miary, tzw. jednostek umownych.

1) Ustalenie współczynników
W treści wskazano, że współczynniki ustalamy na podstawie wagi. Najprościej przyjąć wyrób 1 kg jako bazę: współczynnik = 1. Wtedy wyrób 0,5 kg ma współczynnik 0,5 (bo waży połowę).

2) Przeliczenie produkcji na jednostki umowne
• 200 sztuk tortów 1 kg: 200 × 1 = 200 jednostek umownych
• 200 sztuk tortów 0,5 kg: 200 × 0,5 = 100 jednostek umownych
Razem: 200 + 100 = 300 jednostek umownych

3) Podział kosztów
Łączne koszty: 15 000 zł. Koszt jednej jednostki umownej wynosi: 15 000 / 300 = 50 zł.

4) Koszt jednostkowy wyrobów
• Tort 1 kg: 50 zł × 1 = 50 zł/szt.
• Tort 0,5 kg: 50 zł × 0,5 = 25 zł/szt.

Dlaczego inne typowe odpowiedzi bywają błędne?

  • Podział przez liczbę wszystkich sztuk (15 000/400) ignoruje różnice w wadze, więc zaniża koszt wyrobu 1 kg i zawyża koszt 0,5 kg.
  • Przyjęcie kosztu 50 zł jako zł/kg miesza jednostki: zadanie wymaga kosztu na sztukę, a nie na kilogram.
  • Równe koszty dla obu wag zakłada identyczną "miarę" wyrobu, co przeczy danym o różnych wagach i poleceniu użycia współczynników.

Na egzaminie warto pamiętać schemat: jednostki umowne → koszt na jednostkę umowną → koszt jednostkowy każdej odmiany.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Polega na przeliczeniu różnych wyrobów na jednostki umowne (przez współczynniki), a potem na podziale kosztów łącznych przez sumę tych jednostek. Następnie koszt 1 jednostki umownej mnoży się przez współczynnik każdego wyrobu, aby dostać koszt na sztukę.
Jednostki umowne to wspólna miara, która pozwala porównać wyroby różniące się "rozmiarem" (np. wagą). Liczy się je jako: liczba sztuk × współczynnik. Dzięki temu koszty można rozdzielić proporcjonalnie do "ciężaru" wyrobów w produkcji.
Gdy wyrób 1 kg jest bazą, przyjmuje się dla niego współczynnik 1. Dla wyrobu 0,5 kg współczynnik wynosi 0,5, bo jest o połowę "mniejszy" według przyjętego kryterium (wagi). Potem te współczynniki stosuje się do przeliczenia produkcji.
Dzielenie łącznych kosztów przez sumę sztuk zakłada, że każda sztuka "zużywa" tyle samo kosztów. Przy różnych wagach to założenie jest fałszywe: tort 1 kg powinien dostać większy udział kosztów niż tort 0,5 kg. Współczynniki korygują ten podział.
Najpierw wybierz bazę (np. 1 kg = 1). Potem przelicz sztuki na jednostki umowne: 200×1 i 200×0,5. Zsumuj je i podziel koszty łączne przez sumę jednostek umownych. Otrzymany koszt na jednostkę umowną pomnóż przez współczynnik każdego wyrobu.
To są jednostkowe koszty wytworzenia w zł na sztukę dla dwóch odmian produktu. Wyższa wartość dotyczy wyrobu o większej wadze (1 kg), a niższa – wyrobu o mniejszej wadze (0,5 kg), bo w metodzie współczynnikowej koszt rozdziela się proporcjonalnie.
Najczęstsze pomyłki to: przyjęcie złych współczynników (np. 2 zamiast 0,5), przeliczenie tylko jednej grupy produktów, oraz pomylenie jednostek (zł/kg zamiast zł/szt.). Błąd daje zwykle "zbyt podobne" koszty obu wyrobów albo nielogiczne proporcje.
Stosuje się ją, gdy produkty są podobne i powstają w jednym procesie, ale różnią się rozmiarem lub cechą wpływającą na koszt (np. masa, objętość, czas obróbki). Przykłady to wyroby cukiernicze o różnych gramaturach albo serie opakowań o różnej pojemności.
Porównaj proporcje: jeśli wyrób jest dwa razy cięższy (1 kg vs 0,5 kg), to przy współczynnikach opartych o wagę koszt na sztukę powinien być około dwa razy większy. Dodatkowo można sprawdzić, czy suma kosztów przypisana obu seriom daje łącznie 15 000 zł.
Nie zawsze. W tym zadaniu tak, bo polecenie mówi o współczynnikach opartych o wagę. W praktyce współczynnik może wynikać z innej cechy (np. stopnia trudności, czasu pracy), więc zależność od wagi może być inna. Trzeba zawsze stosować kryterium wskazane w treści.
info

Około 48% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "W kalkulacji podziałowej ze współczynnikami przelicz produkcję na jednostki umowne wg wagi: 1 kg ma współczynnik 1, a 0,5 kg współczynnik 0,5."

Materiały:

  • Notatki/rozdział z rachunkowości zarządczej: kalkulacja podziałowa i kalkulacja ze współczynnikami
  • Zbiór zadań rachunkowych z kalkulacji kosztów (ćwiczenia na jednostki umowne)
  • Konspekt: krok po kroku – przeliczenie na jednostki umowne i podział kosztów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego