W ortoptyce wiele ćwiczeń ma jasno określony główny cel terapeutyczny. Zadania z użyciem lokalizatora dźwiękowego zwykle wymagają: (1) wykrycia bodźca słuchowego, (2) zorientowania się, skąd pochodzi, oraz (3) wykonania celowej odpowiedzi ruchowej kontrolowanej wzrokiem. Taki schemat angażuje mechanizmy integracji bodźców i planowania ruchu, czyli bezpośrednio wspiera koordynację wzrokowo-ruchową (oko prowadzi i kontroluje ruch ręki/reakcję).
Odpowiedź "koordynacji wzrokowo-ruchowej." jest więc trafna, bo opisuje zdolność łączenia informacji wzrokowej z precyzyjną odpowiedzią motoryczną. To kompetencja potrzebna m.in. w czynnościach wymagających celowania, trafiania w wyznaczony punkt, manipulacji przedmiotami czy wykonywania zadań grafomotorycznych.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych, bardziej specyficznych obszarów terapii:
- "ruchomości gałek ocznych." dotyczy głównie jakości i zakresu ruchów oczu (sakkady, śledzenie, wersje). Sam bodziec dźwiękowy nie musi trenować ruchomości jako celu wiodącego, jeśli zadanie polega przede wszystkim na reakcji i wykonaniu ruchu.
- "korespondencji siatkówkowej." wiąże się z przetwarzaniem obuocznym i mapowaniem punktów siatkówki w warunkach widzenia obuocznego (często w kontekście zeza). To obszar wymagający ćwiczeń stricte sensorycznych obuocznych.
- "zakresu fuzji." odnosi się do możliwości łączenia obrazów z obu oczu i tolerancji rozbieżności (fuzja, rezerwy fuzyjne). Zwykle trenuje się go zadaniami typowo obuocznymi, a nie bodźcem słuchowym jako elementem dominującym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się element bodźcowania słuchowego i konieczność szybkiej, ukierunkowanej reakcji, często chodzi o trening sensomotoryczny i koordynację oko–ręka, a nie o parametry stricte obuoczne (fuzja/korespondencja) lub czysto okoruchowe.
