W terapii ortoptycznej i pleoptycznej okluzja oka zdrowego (zasłonięcie lepiej widzącego/dominującego oka) ma jasno określony cel: wymusić aktywność oka słabszego oraz zapobiec temu, by pacjent wykonywał zadanie "za pomocą" oka dominującego. Jeżeli ćwiczenie z założenia ma charakter jednooczny i ma kontrolować, aby bodźce były odbierane wyłącznie przez jedno oko, okluzja staje się warunkiem poprawnego wykonania zadania.
W przypadku ćwiczeń z użyciem lokalizatora dźwiękowego zasłonięcie oka zdrowego jest traktowane jako element niezbędny w każdym ćwiczeniu wykonywanym tą metodą – bez okluzji pacjent może przełączać się na oko dominujące, a to zniekształca efekt terapeutyczny i ocenę postępów.
Pozostałe pomoce w odpowiedziach dotyczą typowych narzędzi pracy nad funkcjami obuocznymi lub kontroli ustawienia oczu, gdzie okluzja nie jest uniwersalnym warunkiem:
- Karty z kropkami mogą służyć do zadań wymagających współpracy obuocznej lub kontroli percepcji w polu widzenia; zasłanianie jednego oka nie jest konieczne w każdym wariancie ćwiczeń.
- Listwa pryzmatyczna jest narzędziem do modyfikowania warunków fuzji i ustawienia osi widzenia; wiele ćwiczeń i prób ma sens właśnie przy pracy obuocznej, więc stała okluzja przeczyłaby celowi zadania.
- Sznur Brocka jest klasyczną pomocą do treningu konwergencji i świadomości obuocznej; typowo wymaga widzenia obuocznego, a zasłanianie oka byłoby stosowane co najwyżej pomocniczo w wybranych etapach, nie jako wymóg każdego ćwiczenia.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa-klucze typu "w każdym". Jeśli narzędzie jest przeznaczone głównie do treningu obuoczności, odpowiedź z okluzją "zawsze" bywa podejrzana. Jeżeli natomiast celem jest jednooczne wymuszenie pracy oka słabszego, okluzja oka zdrowego jest logicznym i stałym elementem procedury.
