Przodożuchwie czynnościowe wiąże się z nieprawidłowym nawykiem ustawiania żuchwy (wysuwaniem jej do przodu) oraz z zaburzoną koordynacją mięśni i toru ruchu w stawach skroniowo-żuchwowych. W takiej sytuacji ćwiczenia mioterapeutyczne mają przede wszystkim nauczyć pacjenta prawidłowej pozycji i ruchu żuchwy, a nie "przesuwać zęby" siłą nacisku.
Odpowiedź: "Cofanie żuchwy, którą prowadzi się do zgryzu prostego, uciskając na bródkę dłonią lub palcami obu rąk." jest zgodna z celem terapii czynnościowej, bo opisuje trening retruzji żuchwy do ustawienia brzeg do brzegu (zgryz prosty). Taki ruch aktywizuje i koordynuje pracę mięśni odpowiedzialnych za ustawienie żuchwy i pomaga pacjentowi kontrolować jej pozycję w zwarciu.
Pozostałe propozycje są nietrafne, ponieważ koncentrują się na bezpośrednim uciskaniu zębów lub wyrostka zębodołowego:
- "Cofanie palcem wskazującym siekaczy górnych wraz z wyrostkiem zębodołowym." – opisuje nacisk na struktury zębowe i kostne, a nie ćwiczenie mięśniowe; nie jest to właściwy sposób korygowania zaburzenia czynnościowego.
- "Uciskanie palcem wskazującym siekaczy dolnych wraz z wyrostkiem zębodołowym ku tyłowi…" – również dotyczy sił przykładanych do zębów/tkanek, co może być błędnie rozumiane jako "ćwiczenie", ale nie realizuje treningu ustawienia żuchwy.
- "Wywieranie ucisku koniuszkiem języka na wewnętrzną powierzchnię siekaczy dolnych…" – dotyczy toru i sił języka, które częściej kojarzą się z problemami typu nieprawidłowe połykanie lub parafunkcje, a nie z nauką cofania żuchwy w przodożuchwiu czynnościowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się zaburzenie czynnościowe, szukaj odpowiedzi opisującej reedukację ruchu (pozycja żuchwy, praca mięśni), a nie doraźne "przepychanie" zębów palcem lub językiem.
