W ortodoncji i terapii czynnościowej (miofunkcjonalnej) spotyka się różne rodzaje ćwiczeń mięśniowych, które różnią się sposobem wykonywania oraz udziałem pacjenta w ruchu.
Ćwiczenia wolne to ćwiczenia wykonywane aktywnie przez pacjenta, zwykle w pełnym zakresie ruchu, bez zewnętrznego prowadzenia i bez celowego dokładania oporu. W tym ujęciu pacjent sam kontroluje ruch i napięcie mięśni, a zadaniem personelu jest instruktaż, kontrola poprawności oraz motywowanie do regularności.
Odpowiedź "biernych" nie pasuje, ponieważ ćwiczenia bierne polegają na wykonywaniu ruchu przez inną osobę lub czynnik zewnętrzny (pacjent nie wykonuje ruchu samodzielnie albo wykonuje go w minimalnym zakresie). W kontekście ćwiczeń zaleconych w wadach zgryzu zwykle oczekuje się aktywnej pracy mięśni pacjenta.
Odpowiedź "oporowych" byłaby właściwa wtedy, gdyby istotą zadania było pokonywanie oporu (np. nacisk palca, przyrządu, gumki), co zwiększa obciążenie mięśni. Nie każda terapia czynnościowa wymaga oporu; bez tej informacji nie jest to najlepsza kategoria.
Odpowiedź "izometrycznych" dotyczy napięcia mięśnia bez zmiany jego długości, czyli bez widocznego ruchu w stawie (utrzymywanie napięcia statycznie). Jeżeli ćwiczenia mają charakter ruchowy i koordynacyjny, nie klasyfikuje się ich jako izometryczne.
Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: wolne = aktywnie bez oporu, bierne = ruch wykonywany "za pacjenta", oporowe = aktywnie przeciw oporowi, izometryczne = napięcie bez ruchu.
