W złożeniach osadzanych na wałku stosuje się logiczną kolejność montażu wynikającą z geometrii i funkcji elementów. Elementem bazowym jest wałek, ponieważ to na nim osadza się pozostałe części. Dlatego sekwencja zaczyna się od "3".
Następnie montuje się wpust, ponieważ połączenie wpustowe przenosi moment obrotowy, a koło zębate ma rowek współpracujący z wpustem. Jeśli koło zostałoby nasunięte przed wpustem, należałoby je ponownie zdjąć, aby włożyć wpust do rowka wałka. Z tego powodu poprawne jest "4" przed "2".
Kolejny krok to nasunięcie koła zębatego ("2") na wałek z już osadzonym wpustem. Dopiero potem sens ma montaż tulei dystansowej ("1"), która ustala wymagany odstęp i pozycję osiową między kołem a elementami podporowymi.
Na końcu montuje się łożyska. Po pierwsze, są wrażliwe na zabrudzenia i niewłaściwe siły montażowe, więc zwykle odkłada się je na etap, gdy inne prace (np. wbijanie wpustu, nasuwanie koła) są zakończone. Po drugie, po założeniu łożysk dostęp do części powierzchni osadczych i do elementów pośrednich jest ograniczony. W tym podzespole występują dwa identyczne łożyska (po jednym na każdym końcu wałka), dlatego numer "5" pojawia się dwa razy w kolejności ("5,5").
Dlaczego pozostałe sekwencje są błędne? Te, które zaczynają od "5", sugerują montaż łożyska przed kołem i tuleją, co praktycznie może blokować nasuwanie elementów na wałek i zwiększa ryzyko uszkodzenia łożysk. Sekwencje z kołem przed wpustem odwracają zależność funkcjonalną połączenia wpustowego. Z kolei ustawienie tulei i łożysk przed zakończeniem osadzania elementów współpracujących utrudnia montaż i kontrolę położenia osiowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz wałek z kołem na wpust i łożyskami na końcach, najczęściej kolejność to: wałek → wpust → koło → element dystansujący/ustalający → łożyska.
