Częstotliwość próbkowania określa, ile razy na sekundę sygnał analogowy jest zamieniany na próbki w zapisie cyfrowym. Wartość 96 kHz oznacza 96 000 próbek na sekundę i jest kojarzona z materiałem o podwyższonych parametrach (tzw. "hi‑res") oraz z niektórymi formatami/nośnikami, które oferowały wyższe parametry niż powszechny standard konsumencki.
Odpowiedź "z próbkowaniem na potrzeby płyty DVD-Audio." jest uzasadniona, ponieważ DVD-Audio było promowane jako format o wyższej jakości niż CD i wiązano je z częstotliwościami próbkowania wyższymi niż 44,1 kHz, w tym 96 kHz (w określonych konfiguracjach). Z punktu widzenia skojarzeń "standard-nośnik" 96 kHz pasuje więc do DVD-Audio bardziej niż do CD-Audio czy typowej telekomunikacji mowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "z próbkowaniem dla transmisji zakresu mowy." — w zastosowaniach mowy dąży się do ograniczenia pasma i przepływności. Historycznie i praktycznie spotyka się dużo niższe częstotliwości próbkowania (np. 8 kHz w klasycznej telefonii, wyższe w nowszych kodekach), więc 96 kHz jest tu nietypowe i nieekonomiczne.
- "z próbkowaniem na potrzeby płyty CD-Audio." — CD-Audio ma ustalony standard 44,1 kHz, więc 96 kHz nie jest z nim "najczęściej" kojarzone. To częsty błąd wynikający z samej popularności płyt CD.
- "z niską rozdzielczością procesu próbkowania." — myli dwa parametry. "Rozdzielczość" w audio bywa odnoszona do głębi bitowej (np. 16/24 bity) lub do jakości całego toru, a nie do samej wartości 96 kHz. Co więcej, 96 kHz jest raczej wyższą, a nie "niską" częstotliwością próbkowania.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać pary skojarzeń 44,1 kHz – CD oraz 48 kHz – wideo/produkcja; wartości 88,2/96 kHz częściej pojawiają się jako "wyższe" ustawienia w sprzęcie i formatach o podwyższonej jakości.
