Sygnał zgłoszenia centrali (często utożsamiany z "dial tone") to akustyczny ton podawany abonentowi po podniesieniu słuchawki lub zestawieniu dostępu do sieci. Jego zadaniem jest poinformowanie, że tor jest dostępny i można rozpocząć wybieranie numeru.
W wielu rozwiązaniach stosowanych w Europie częstotliwość tego tonu jest oparta o wartość około 425 Hz, a w praktyce egzaminacyjnej bywa podawana jako pasmo obejmujące tę wartość. Z tego powodu poprawne jest wskazanie zakresu 400 Hz÷450 Hz, bo zawiera on typową częstotliwość nominalną i jej spotykane odchyłki w urządzeniach/sieciach.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- 250 Hz÷400 Hz – zakres zbyt niski: jego górna granica dopiero "dochodzi" do okolic 400 Hz, ale nie obejmuje typowej wartości około 425 Hz w sposób jednoznaczny.
- 150 Hz÷250 Hz – zdecydowanie zbyt niska częstotliwość, bardziej zbliżona do innych sygnałów akustycznych lub zastosowań audio, a nie do tonu zgłoszenia.
- 450 Hz÷600 Hz – zakres zbyt wysoki; 425 Hz nie mieści się w tym przedziale, więc nie odpowiada standardowo kojarzonej częstotliwości tonu zgłoszenia.
W praktyce montera/technika telekomunikacyjnego znajomość tej wartości pomaga w diagnostyce: jeśli na parze/gnieździe nie ma tonu lub ma on wyraźnie inną częstotliwość, może to wskazywać na usterkę toru, błędną konfigurację urządzenia dostępowego lub problem z generacją tonów w systemie. W nowoczesnych sieciach (np. z elementami VoIP) źródło tonów może być realizowane programowo, co bywa powodem rozbieżności między wdrożeniami — stąd ważne jest doprecyzowanie kontekstu (PSTN/VoIP) w materiałach dydaktycznych.
