W BHP kluczowe jest rozróżnienie między czynnikami niebezpiecznymi a czynnikami szkodliwymi w środowisku pracy. Różnica nie polega na tym, czy coś "jest groźne" w potocznym sensie, lecz na typowym mechanizmie skutku i czasie działania.
Czynniki niebezpieczne to te, które mogą spowodować nagły uraz, ciężki uszczerbek na zdrowiu lub śmierć w wyniku nagłego zdarzenia (typowo: wypadku przy pracy). Do tej grupy zalicza się m.in. zagrożenia związane z energią i zdarzeniami gwałtownymi. Dlatego odpowiedź "pożar i prąd elektryczny" jest poprawna: pożar może prowadzić do oparzeń i zatrucia dymami w krótkim czasie, a energia elektryczna do porażenia i oparzeń elektrycznych – również natychmiastowo.
Pozostałe propozycje odnoszą się do ekspozycji, które w klasyfikacji środowiska pracy traktuje się typowo jako czynniki szkodliwe, ponieważ ich działanie jest zwykle długotrwałe i wiąże się z pogorszeniem stanu zdrowia lub ryzykiem chorób (w tym zawodowych):
- "substancje toksyczne i drażniące" – mogą powodować ostre zatrucia, ale w klasyfikacji narażeń środowiska pracy są standardowo ujmowane jako czynniki szkodliwe (chemiczne), wymagające oceny narażenia i profilaktyki.
- "promieniowanie jonizujące i laserowe" – to narażenia fizyczne, które zwykle rozpatruje się w kontekście dawek/ekspozycji i skutków zdrowotnych, a więc jako czynniki szkodliwe.
- "hałas i mikroklimat" – hałas działa przede wszystkim przez przewlekłe uszkodzenie słuchu, a mikroklimat (temperatura, wilgotność) wpływa na organizm przy dłuższym oddziaływaniu; oba należą do czynników szkodliwych.
W praktyce technika BHP to rozróżnienie pomaga dobrać właściwe działania: dla czynników niebezpiecznych nacisk kładzie się na zabezpieczenia zapobiegające wypadkom (np. osłony, wyłączniki, rozwiązania ppoż.), a dla szkodliwych na pomiary, monitoring narażenia, ograniczanie ekspozycji oraz profilaktykę zdrowotną.
